บาทพระองค์ก่อน และฝ่าบาทที่ทรงพระปรีชาสามารถ มีคุณธรรม และมีความดีความชอบที่ล่วงลับไปแล้วทุกพระองค์ในศาลบรรพกษัตริย์ กระหม่อมก็ไม่รู้สึกละอายใจเช่นกัน”
เฉาไทเฮายิ้มเยาะ และเอ่ยว่า “เจ้าไม่กลัวเสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพลหรือ?”
เจียงเจิ้นหยวนยังไม่ได้พูด ทว่าจ้าวอี้ได้ยินแล้วกลับร้อนใจขึ้นมา เขาก้าวมาข้างหน้าสองสามก้าว และตะโกนเสียงดังว่า “เสด็จแม่ หากไม่ใช่เพราะเสด็จแม่บีบบังคับข้าจนไม่มีทางเลือกแล้ว ข้าจะขอให้เจิ้นกั๋วกงช่วยข้าผดุงความยุติธรรมได้อย่างไร ข้าก็ไม่ใช่คนที่ชอบกุมอำนาจเสียหน่อย ขอเพียงเสด็จแม่ยอมถอยกลับไปอยู่วังหลัง ข้าก็ยังจะกตัญญูและเคารพเสด็จแม่เหมือนเมื่อก่อน! พวกราชเลขาธิการเหยียน ข้าก็ไม่คิดจะสืบหาสาเหตุแล้วเช่นกัน เจิ้นกั๋วกงลงมือตามคำสั่ง ข้าก็ยิ่งควรให้ความสำคัญกับเขา แล้วข้าจะไปตำหนิเจิ้นกั๋วกงได้อย่างไร!”
หลี่เชียนได้ยินแล้วก็ลอบถอนหายใจ
มิน่าเล่าตระกูลเจียงถึงต้องเก็บเฉาไทเฮาเอาไว้
ดูคำพูดเหล่านี้ที่ฮ่องเต้เอ่ยสิ
ราชเลขาธิการเหยียนเป็นราชเลขาธิการแห่งสำนักราชเลขาธิการ และเป็นหัวหน้าขุนนางฝ่ายบุ๋น ในเมื่อเขาเป็นคนของเฉาไทเฮา หลังจากเฉาไทเฮามอบอำนาจคืนให้แล้ว ฮ่องเต้ก็ควรให้ราชเลขาธิการเหยียนลาออก และเลือกคนของตนเองใหม่
นี่ยังไม่เท่าไร เฉาไทเฮาเอ่ยประโยคเดียว ฮ่องเต้ก็ยอมเก็บราชเลขาธิการเหยียนไว้แล้ว ต่อไปถึงเฉาไทเฮาจะถอยกลับไปอยู่วังหลัง ราชเลขาธิการเหยี
