้างนอก และได้ยินเสียงดาบปะทะกัน พอไปตามเสียงก็เจอองครักษ์สี่ห้าคนรวมกลุ่มกันอยู่ แถมยังชักดาบออกมา แต่ดูเหมือนจะเป็นคนของหน่วยองครักษ์ทั้งหมด กระหม่อมอยากรู้มาก กำลังจะเดินเข้าไป หนึ่งในนั้นก็ถูกอีกสามคนแทงล้มลงไปบนพื้น แล้วก็แน่นิ่งไป”
“พอคนกลุ่มนั้นโยนคนที่ถูกแทงลงไปในพุ่มไม้ก็จากไปอย่างไร้ซึ่งความเกรงกลัว”
“กระหม่อมจึงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ”
“คิดอยู่นานถึงได้ถึงเดินไปหาคนที่ถูกแทง”
“คนๆ นั้นยังไม่ตาย เขาเห็นกระหม่อมไปก็ทันบอกเพียงว่า ‘ไทเฮามีอันตราย ใต้เท้าเฉาถูกฆ่าแล้ว’ ก็ตาย”…
“ตอนนั้นกระหม่อมยังไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น และกังวลความปลอดภัยของฝ่าบาท จึงแอบเข้าไปในตำหนักเหรินโซ่วอย่างระมัดระวัง ถึงได้รู้ว่าที่แท้เรื่องสังหารใต้เท้าเฉานั้นเป็นพระประสงค์ของฝ่าบาท…”
“กระหม่อมจึงรีบมาทันที…”
เฉาไทเฮาโกรธจนหน้าเขียว นางกัดฟันกรอดตลอด ความเกลียดชังอันท่วมท้นไหลทะลักออกมาจากในดวงตาของนาง ทำให้หลี่เชียนที่ถูกหลี่ฉางชิงพาปีนข้ามกองคนตายมาตั้งแต่เด็กรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น
เขาถอนหายใจในใจ
เมื่อก่อนเขาดูถูกเฉาไทเฮาเกินไปแล้ว
หากเขาใกล้ชิดเฉาไทเฮามากขึ้นอีกหน่อย เข้าใจเฉาไทเฮามากขึ้นอีกนิด ไม่รู้ว่าเขาจะยังกล้าทำตามเจียงเจิ้นหยวนหรือไม่!
คนทั้งกลุ่มผ่านลานกว้างไปถึงตำหนักไผอวิ๋นอย่างเร็วมาก
ทว่าประตูใหญ่ของตำหนักไผอวิ๋นกลับถูกผลักออกเสียงดังสนั่น
จ้าวอี้กับเจียงเจิ้นหยวนกรูกันเข้ามาปรากฏตัวต
