งๆ เลย
หลี่เชียนคิด ‘ชายตัวสูงคนนี้น่าจะเป็นหนึ่งในผู้บัญชาการในครั้งนี้’
ความคิดเพิ่งจะฉายวาบผ่านไป ชายตัวสูงมองไปตรงจุดที่หลี่เชียนซ่อนตัวอย่างไม่รู้ว่าตั้งใจหรือบังเอิญ แล้วเสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของคืนเดือนมืดนี้ “จัดการทุกอย่างเรียบร้อยหรือยัง?”
เพราะเปลี่ยนมุมแล้ว แสงสีขาวที่สว่างไสวจึงส่องลงบนหน้าของชายตัวสูงพอดี
เขามีดวงตาที่เหมือนดวงดาวในค่ำคืนที่หนาวเย็น สันจมูกที่โด่งและสวยงามเหมือนเทือกเขา ปากบาง หน้าผากกว้าง สีหน้าเย็นชาและเคร่งขรึม
นึกไม่ถึงว่าจะเป็นชายหนุ่มรูปงามที่หาได้ยากคนหนึ่ง
แต่หลี่เชียนมองแวบเดียวก็เห็นเงาของเจียงเซี่ยนจากบุรุษผู้นี้แล้ว
หรือว่าจะเป็นเจียงลวี่พี่ชายของท่านหญิงเจียหนานงั้นหรือ?
เขาคาดเดาอยู่ในใจ ทันใดนั้นก็เหมือนใจร้อนขึ้นมา อยากบุกไปถึงตำหนักเต๋อฮุยของเจียงลวี่ตอนนี้มาก
พอความคิดแล่นขึ้นมา หลี่เชียนก็หยุดไม่ได้เช่นกัน เขาบิดตัว และกระโดดออกไปเหมือนนกนางแอ่นลอดต้นหลิว
ชายที่รูปร่างกำยำตวาดเสียงเบา แล้วชักดาบมุ่งหน้ามาฟันไปที่หลี่เชียน
ชั่วขณะที่จิตสังหารทะลักออกมาอย่างไม่มีสิ่งใดขวางกั้นนั้น อากาศในป่าก็หนาวเล็กน้อย
ทว่าหลี่เชียนกลับฝืนพลิกตัวรอบหนึ่งกลางอากาศ และชักดาบที่แหลมคมมากออกมาจากฝัก ปลายเท้าเหยียบลงบนลำต้นของต้นไม้ที่อยู่ข้างๆ และกระโจนไปทางชายที่รูปร่างกำยำเหมือนอินทรีล่ากระต่าย ปลายดาบสะท้อนแสงจันทร์สุกสกาวที่หนาว
