่าวังหลวงเป็นสถานที่ที่สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้า
รวมกำลังทั้งแคว้นเลี้ยงดู จะไม่สูงศักดิ์ได้อย่างไรเล่า?
หลี่เชียนคิดแล้วก็กลายเป็นเลือดเดือดพลุ่งพล่านขึ้นมา
‘เมาแล้วนอนซบตักหญิงงาม สร่างแล้วกุมอำนาจปกครองแคว้น’ ผู้ชายที่ดีควรจะมีปณิธานเช่นนี้ถึงจะถูก
เขาคิดถึงเจียงเซี่ยนอีกแล้ว
คิดถึงสีหน้าที่เย่อหยิ่ง ใบหน้าดูสง่าและงดงาม และท่าเดินที่เคร่งขรึมจริงจังของนาง…ตอนที่เดินออกจากตำหนักชิ่งซั่น เขาอดที่จะหันกลับไปมองตำหนักใหญ่ของตำหนักชิ่งซั่นไม่ได้
เจียงเซี่ยนเกิดมาก็ควรจะอาศัยอยู่และเลี้ยงดูในสถานที่ที่สูงศักดิ์แบบนี้
นางเหมือนเป็นต้นไม้ต้นหนึ่ง ภาพทิวทัศน์ภาพหนึ่ง ซึ่งกำลังเติบโตอย่างเป็นธรรมชาติและเป็นอิสระในวังนี้…
นางคงจะไม่แต่งงานกับฮ่องเต้ใช่หรือไม่?
ทว่าหากตระกูลเจียงจะให้นางแต่งให้ได้เล่า?
นางจะแต่งหรือไม่?
หรือว่า…จะบุ่มบ่ามเรียกฮ่องเต้ไปและบอกเขาตรงๆ ว่านางไม่ชอบเขาอีกแล้ว?
นี่ดูเหมือนเป็นเรื่องที่ท่านหญิงเจียหนานทำได้!
พอคิดแบบนี้ หลี่เชียนก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้ รอยยิ้มสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขาเหมือนวันในฤดูร้อน
ครั้งนี้ไม่ใช่รอยยิ้มที่สดใสและสว่างไสวราวกับเป็นอิสระนั้น แต่ความดีใจที่ไหลพรั่งพรูออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจนั้นล้นออกมาจนปิดก็ปิดไม่อยู่ ทำให้ใบหน้าของเขาเป็นประกาย…
—
ตอนที่เจียงเซี่ยนฟังหลี่เชียนพูดจาเป็นต่อยหอยอยู่ตรงนั้นก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ทว่าเห็นเขาทำหน้าทะเล้นแล
