เวลาที่หลี่เชียนเจอเจียงเซี่ยน ส่วนใหญ่นางก็กำลังยิ้มอยู่
เวลายืนอยู่ข้างหวังจ้านยิ้มอย่างมีมารยาท ตอนอยู่กับเฉาเซวียนยิ้มอย่างใจกว้าง เวลาที่หันหน้าหาท่านหญิงชิงฮุ่ยเม้มปากยิ้มอย่างสบายใจ ตอนที่อยู่ต่อหน้านางในและขันทียิ้มอย่างควบคุมอารมณ์…แต่เขากลับไม่เคยเห็นเจียงเซี่ยนเป็นแบบตอนนี้เลย
นางทำหน้าเย็นชา สีหน้าไร้อารมณ์ และจ้องเขาด้วยนัยน์ตาคู่โต ทว่ารอยยิ้มจางๆ กลับค่อยๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาของนางเหมือนดวงดาว และเปล่งประกายด้วยความสุข
หลี่เชียนรู้สึกว่าหัวใจของตนเองเริ่มเต้นแรงอีกครั้ง
ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจว่าทำไมวันนั้นเขาถึงได้ใช้มือปิดตาของเจียงเซี่ยน
สายตาที่มัวเหมือนม่านฝนในเดือนสามไม่ควรปรากฏอยู่ในดวงตาของเจียงเซี่ยน นางควรจะเชิดหน้าอย่างเย่อหยิ่ง จ้องเขาอย่างเอาแต่ใจไร้ความเกรงกลัว และยิ้มออกมาจากใจเหมือนในเวลานี้…
“ท่านหญิง!” เขาก้าวมาข้างหน้าอย่างเลอะเลือน และเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านยิ้มแบบนี้ ดีจริงๆ!”
ทำให้เขาเหมือนตกลงไปในท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว และแยกทิศทางกับกลางวันกลางคืนไม่ได้
เจียงเซี่ยนมองความเลอะเลือนในดวงตาของเขา และกลับรู้สึกตกใจ จนรอยยิ้มค้างอยู่บนหน้า
