ชาติก่อนหลี่เชียนก็เคยมองนางด้วยสายตาแบบนี้เช่นกัน ทำให้นางเข้าใจผิด…สุดท้ายเขาก็ยังพาทหารบุกเข้ามาในวังฉือหนิง…ก่อนหน้านั้นพวกเขาก็เคย…คุยกัน หัวเราะกัน และปรึกษาหารือกันเรื่องของแคว้น เขามอบของชิ้นเล็กที่แปลกมากให้นาง นางให้เขาขยายกองทัพ…แล้วหลังจากนั้นก็มีแต่ความเกลียดชัง!
นางเกลียดความโง่เง่าของตนเอง เกลียดความจอมปลอมของเขา เหมือนมีดกรีดลงบนใจนางทีละมีดทุกวันทุกคืน จนตอนหลังนางสามารถเข้าใจกระทั่งความไร้หัวใจของจ้าวอี้ ความดื้อรั้นของจ้าวเซี่ยว และการประจบประแจงของจ้าวอี้อ๋องเหลียวได้ ทว่ากลับไม่เคยปล่อยวางหลี่เชียนได้เลย
เรื่องเก่าในอดีตแทรกเข้าไปทุกทางและพลิกผ่านความทรงจำของเจียงเซี่ยนไปทีละภาพอีกครั้ง นางรู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมาก จนอดไม่ได้ที่จะกุมหน้าอกและงอตัว หน้าซีดเหมือนกระดาษ
หลี่เชียนสีหน้าเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก เขาเข้าไปพยุงเจียงเซี่ยนโดยไม่ได้คิดด้วยซ้ำ และเอ่ยว่า “ท่านเป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหนหรือ?”
เขาเคยได้ยินมานานแล้วว่าร่างกายของท่านหญิงเจียหนานอ่อนแอ สิบวันก็ป่วยไปเก้าวัน ส่วนอีกวันก็นอนป่วยอยู่บนเตียง
