สีหน้าเคร่งขรึม ในสายตาที่มองถุงเงินผ้าไหมหังสีน้ำเงินอมเขียวปักลายดอกชาภูเขาสีชมพูกลางเก่ากลางใหม่บนโต๊ะเล็กที่วางอยู่บนเตียงนั้นทอประกายเย็บเยียบ โดยมีฮูหยินอันเฉิงแม่นมของนางอยู่เป็นเพื่อน
ฮูหยินอันเฉิงเห็นแล้วก็ถอนหายใจ และปลอบเฉาไทเฮาเสียงเบา “ฝ่าบาทอายุยังน้อย ไม่รู้ความ ผ่านไปอีกไม่กี่ปี โตหน่อย แต่งงานแล้ว ก็คงจะรู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด ไทเฮาให้อภัยฝ่าบาทเถอะเพคะ?”
ริมฝีปากของเฉาไทเฮาเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง จนฮูหยินอันเฉิงพูดจบแล้ว นางถึงตะโกนเรียกเฉิงเต๋อไห่เสียงดัง “เฉากั๋วจู้ล่ะ? ให้เขามาพบข้า!”
เฉิงเต๋อไห่อึ้งไป และก้มหน้าออกไปอย่างเร็วมาก
เฉาไทเฮาด่าเบาๆ ว่า “เจ้าโง่” ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังด่าจ้าวอี้หรือเฉิงเต๋อไห่
——————
