เจียงเซี่ยนเริ่มอารมณ์แปรปรวนและมีลับลมคมในกับเขา
ไม่เหมือนกับคนอื่นที่มักจะสุขุมเยือกเย็นและเฉยเมย
ความคิดแบบนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ ทว่าในส่วนลึกของหัวใจเขาก็เหมือนรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกเล็กน้อย
เขาคิดว่าแม้เจียงเซี่ยนจะยิ้มให้คนอื่นอย่างชัดเจน…แต่เหมือนจะมีแต่ตอนที่อยู่ต่อหน้าเขาเท่านั้นที่นางจะแสดงความรู้สึกต่างๆ ที่แท้จริงของนางออกมา…ก็เหมือนกับเมื่อครู่ ถึงแม้นางจะทำหน้าเย็นชา แต่ในดวงตาก็ยังมีรอยยิ้มที่ออกมาจากใจ ทำให้ใบหน้าของนางสว่างขึ้นในชั่วพริบตา และทำให้รอบตัวนางสดใสและงดงามขึ้นมาก
หลี่เชียนรู้สึกว่าตนองเหมือนทะลุผ่านภาพลักษณ์ภายนอกและมองเห็นเจียงเซี่ยนที่แท้จริงอย่างชัดเจนแล้ว
นางเป็นผู้หญิงที่เอาใจยากคนหนึ่ง
เหมือนที่เขียนในหนังสือ อยู่ใกล้ไม่เคารพ ทว่าพออยู่ไกลกลับต่อว่า
เขาอยากคุยกับนางก็ต้องอดทน โอ๋ ยอม และตามใจ…เหมือนแมวที่แม่ของเขาเลี้ยงเมื่อก่อน ถูกกรงเล็บข่วนแล้วโกรธไม่ได้ ยังต้องอุ้มแมวตัวนั้นไว้ในอ้อมแขนและลูบหลังลูบขนให้มัน ครั้งหน้ามันถึงจะกระโดดเข้ามาในอ้อมแขนนางและหยอกเล่นกันอย่างพึงพอใจ
เหล่าสาวใช้ในเรือนต่างไม่ชอบแมวตัวนั้น
แต่เขากลับรู้สึกว่าถึงแม้แมวตัวนั้นจะเจ้าอารมณ์ ทว่ากลับรู้ว่าอะไรดีไม่ดี และรู้ว่าใครที่ชอบมันจริงๆ
