โอกาสที่มีเรื่องที่น่าเฉลิมฉลองและออกไปดูงิ้วน้อยมาก แต่เลี้ยงคณะงิ้วไว้ในบ้านคณะหนึ่ง
พอได้ยินเจียงเซี่ยนถามเขาเช่นนี้ เขาก็อดที่จะฝืนยิ้มไม่ได้
หากเขาตอบ ‘ใช่’ จะทิ้งความรู้สึกจอมปลอมและเสแสร้งไว้ให้เจียงเซี่ยน หากเขาตอบ ‘ไม่ใช่’ หรือว่าจะยอมรับคำพูดของเจียงเซี่ยนเมื่อครู่อย่างนั้นหรือ?
จ้าวเซี่ยวลังเลเล็กน้อย และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านหญิงพูดเกินไปแล้ว เป็นเกียรติของข้าที่ได้มาดูท่านตู้จากคณะเหลียนจูซ้อมงิ้วที่ตำหนักอี๋เล่อเป็นเพื่อนท่านหญิง”
พอเขาพูดจบ ตู้ฮุ่ยจวินก็ได้สติกลับมาเช่นกัน
นั่นสิ! นี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แล้วทำไมเขาจะต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย ทั้งคุกเข่าทั้งขอร้อง เหมือนซื่อจื่อมีเรื่องอะไรที่ไม่อาจให้ใครรู้ได้…นี่เขาทำให้ซื่อจื่อเดือดร้อนใช่หรือไม่?
ตู้ฮุ่ยจวินรีบเอ่ยว่า “ท่านหญิง งิ้วที่พวกเราน้อมถวายในครั้งนี้คือ ‘เฉินเซียงช่วยแม่’ ก่อนเข้าวังก็ซ้อมหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้หลักๆ คือมาซ้อมบนเวทีให้คุ้นชินกับตำแหน่งก่อนที่จะแสดงอย่างเป็นทางการ เกรงว่าถึงเวลานั้นไม่คุ้นเคยกับสถานที่จะเกิดความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ขึ้น อันที่จริง ‘ซื่อหลางเยี่ยมแม่’ ‘ตำหนักท้าวมหาพรหม’ ล้วนเป็นงิ้วเรื่องที่คณะของเราถนัด หากท่านหญิงกับซื่อจื่อสนใจ ข้าก็สามารถร้องให้ท่านหญิงกับซื่อจื่อฟังได้สักองก์สององก์เช่นกัน”
ไม่ต้องสนใจเรื่องราวทั้งหมดก่อนหน้านี้อีกแล้ว
เขาควรจะวางตัวแบ
