้าประตูตำหนักอี๋เล่อ อยากคุยกับเจียงเซี่ยนอีกเล็กน้อย ก็รู้สึกว่าตนเองควรจะกลับตำหนักหยวนหล่างเร็วหน่อย ไว้เฉาไทเฮามาถึงแล้วจะได้ไปคารวะ
เพียงแค่ลังเลน้อยนิด เงาของเจียงเซี่ยนก็หายไปท่ามกลางป่าไม้สีเขียวแล้ว
เขายืนอยู่ครู่หนึ่งก็กลับตำหนักหยวนหล่าง
หลังจากเจียงเซี่ยนกลับไป ฉิงเค่อกับไป่เจี๋ยก็ช่วยนางเปลี่ยนเสื้อผ้า
จนนางเปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านแล้วนั่งดื่มชาร้อนอยู่บนเตียงอุ่นใกล้หน้าต่างอย่างสบาย จู่ๆ ซ่งเสียนอี๋ที่นำชาและของว่างมาให้นางก็คุกเข่าลงแทบเท้าเจียงเซี่ยน “ท่านหญิง ได้โปรดช่วยข้าด้วย!”
ในที่สุดก็ได้เวลาแล้ว!
เจียงเซี่ยนแอบพยักหน้าอย่างพอใจอยู่ในใจ แต่กลับไม่แสดงออกมาทางสีหน้าเลย และเอ่ยว่า “นี่เจ้าเป็นอะไรไป?”
ซ่งเสียนอี๋ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว และคุกเข่าคำนับเจียงเซี่ยนหลายครั้ง
นางในในวังนั้นอยู่ต่อหน้าเจ้านายต้องสดใส ทำให้คนเห็นแล้วรู้สึกมีความสุข การทำหน้าเป็นทุกข์ขอความเมตตาเช่นนี้เป็นสิ่งที่มีแต่พวกนางในและขันทีน้อยที่ไม่มีระดับเท่านั้นที่จะทำได้
ซ่งเสียนอี๋เป็นนางในอาวุโสของวังเฉียนชิง ไม่ควรจะทำพลาดเช่นนี้
ฉิงเค่อกับไป่เจี๋ยแลกเปลี่ยนสายตากันครั้งหนึ่ง และเข้าไปดึงซ่งเสียนอี๋
ซ่งเสียนอี๋ไม่ยอมลุกขึ้น นางพยายามคุกเข่าคำนับเจียงเซี่ยน และขอร้องเบาๆ “ท่านหญิง ได้โปรดช่วยข้าด้วย”
—————————-
