ททราบว่าคืนนี้ท่านจะพักที่ภูเขาวั่นโซ่ว จึงให้ข้ามาแจ้งท่านว่า ตอนค่ำให้ท่านรอรับประทานอาหารค่ำพร้อมกับฝ่าบาทขอรับ”
เขาไม่อยู่เป็นเพื่อนเฉาไทเฮาหรือ?
เจียงเซี่ยนไม่ค่อยแน่ใจว่าจ้าวอี้พูดด้วยความเกรงใจหรือว่ามีแผนการอื่น
นางพยักหน้าอย่างเกียจคร้าน และเอ่ยว่า “ยังอีกชั่วโมงกว่าไม่ใช่หรือ? ดูงิ้วองก์นี้จบแล้วค่อยว่ากัน”
หลิวเสี่ยวหม่านยิ้มพลางตอบว่า “ขอรับ” และคอยรินชาให้เจียงเซี่ยน
จ้าวเซี่ยวคิดทบทวนในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า และรู้สึกว่าเจียงเซี่ยนทะนงตนมาก นางเพิกเฉยต่อเฉาไทเฮา แถมยังไม่แสดงอาการเกรงกลัวใดๆ ออกมา
เขาจิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว อดจะรู้สึกไม่ได้ว่าการอยู่กับเจียงเซี่ยนตอนนี้เป็นการล่วงเกินไทเฮา
ตู้ฮุ่ยจวินร้องอย่างหวาดกลัวจนตัวสั่น
ถึงแม้ท่านหญิงเจียหนานจะไม่ค่อยสนใจเฉาไทเฮา ทว่าเฉาไทเฮาเป็นแม่แท้ๆ ของฮ่องเต้ ความอาวุโสของนาง…ชนชั้นสูงแย่งชิงอำนาจกัน คนที่รับเคราะห์คงจะไม่พ้นพวกชนชั้นล่าง
บรรยากาศในตำหนักเปลี่ยนไปในทันที
เจียงเซี่ยนก็ไม่สนุกแล้วเช่นกัน จึงขัดจังหวะงิ้วของตู้ฮุ่ยจวิน และชมเขาสองสามคำ แล้วลุกขึ้นบอกลา
จ้าวเซี่ยวโล่งอก
เจียงเซี่ยนเห็นแล้วก็รู้สึกว่าจ้าวเซี่ยวเทียบกับหลี่เขียนแล้วยังขาดความกล้าไปหน่อย
บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าหลี่เชียนไม่มีอะไรเลย แต่จ้าวเซี่ยวมีทุกอย่างกระมัง?
นางไม่สนใจจ้าวเซี่ยว และค่อยๆ ไปตำหนักชิ่งซั่นพร้อมกับหลิวเสี่ยวหม่าน
จ้าวเซี่ยวยืนหน
