่านอย่างแปลกๆ อีกว่า “ฝ่าบาททรงทราบเรื่องของข้าที่ท่าเรือวารีเคียงพฤกษา ทุกคนก็ต้องรู้เรื่องที่หลี่เชียนล่วงเกินข้าและถูกลงโทษให้คุกเข่าสำนึกผิดอยู่ที่ท่าเรือวารีเคียงพฤกษาแล้วเช่นกัน อีกเดี๋ยวก็มีคนไปช่วยเขา…”
ต่อให้ไม่มี เขาก็มีทางทำให้ตนเองรอดพ้นจากอันตรายได้เช่นกัน
เจียงเซี่ยนจึงไม่กังวลนัก
แต่ว่า…แดดแรงเกินไป ผิวอาจจะไหม้ได้
เจียงเซี่ยนเล่นหวีที่อยู่ในมือ พลางสั่งฉิงเค่อ “ข้าจะนอนก่อนสักครู่ ตื่นแล้วค่อยกินข้าว ให้พวกเขาต้มข้าวต้มมังสวิรัติให้ข้าหน่อย”
ฉิงเค่อยิ้มพลางขานรับ
หลิวเสี่ยวหม่านไม่อาจอยู่ต่อไปได้อีก จึงค้อมตัวคาระและไปที่ตำหนักหลัก
ไป่เจี๋ยไปเอาน้ำ ฉิงเค่อก็คอยช่วยเจียงเซี่ยนล้างเครื่องสำอาง
ซ่งเสียนอี๋ช่วยงานอยู่ข้างๆ เห็นเจียงเซี่ยนหน้าตาอ่อนโยน ก็อดที่จะพึมพำไม่ได้ว่า “ท่านหญิง ได้ยินว่าผู้ช่วยขันทีที่ดูแลภูเขาวั่นโซ่วคนนั้น จัดงานเลี้ยงได้เยี่ยมมาก และเป็นคนที่ไทเฮาทรงเลือกมาด้วยพระองค์เอง ท่านโยนคนลงไปในทะเลสาบ ฝ่าบาทก็ไม่ว่าอะไรทั้งนั้น หลังจากนี้จะเชิญท่านไปคุยหรือไม่…”
นางรับใช้จ้าวอี้มาตั้งแต่เด็ก จึงย่อมรู้ว่าจ้าวอี้กลัวคนที่อยู่ข้างกายเฉาไทเฮาแค่ไหน
เวลานี้เจียงเซี่ยนกับคนของเฉาไทเฮาเกิดความขัดแย้งกัน ฮ่องเต้ให้นางไกล่เกลี่ยเพื่อยุติความขัดแย้ง ทว่านางกลับยังคงไม่ยอมเลิกราเช่นเดิม ถึงแม้ทั้งสองคนจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน หากเฉาไทเฮาตำหนิมา จะไม่สร้างปัญหาให้
