อวิ๋นหลินกับเซี่ยหยวนซีแอบคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้ ทว่าหลี่เชียนกลับแอบรู้สึกร้อนใจ
ท่านหญิงเจียหนานคงจะไม่ได้ไม่อยากเจอเขาใช่หรือไม่?
ภูเขาวั่นโซ่วในเวลานี้เหมือนเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตราย นางจะอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
อย่างไรก็ต้องส่งนางออกไป
แต่หากนางไม่เจอเขา ต่อให้เขาพูดเก่งมากก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี!
หลี่เชียนขอพบเจียงเซี่ยนอีกครั้ง
เจียงเซี่ยนนั่งอยู่บนเตียงอรหันต์ที่พนักพิงเป็นแร่อวิ๋นหมู่[1]ลายสวัสดิกะซึ่งวางอยู่ที่ห้องกลางของห้องโดยสารบนเรืออย่างสุขุมเยือกเย็น พลางดื่มชาอย่างเงียบๆ
เสียงของหลี่เชียนค่อยๆ ดังเข้ามาอย่างชัดเจน เหมือนแสงแดดยามรุ่งอรุณ ทว่าก็ปนความเยือกเย็นและลุ่มลึกที่ทำให้คนฟังสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
เจียงเซี่ยนหรี่ตา
เงาร่างของหลี่เชียนที่ยิ้มอย่างสดใส ท่าทางที่มีชีวิตชีวา และนั่งยองๆ อยู่บนต้นไป่โบราณในอุทยานหลวงค่อยๆ ผสานเข้ากับหลี่เชียนที่หน้าตาสุขุม นิ่งดุจขุนเขา และโต้ตอบอย่างคล่องแคล่วที่ตำหนักจินหลวนในชาติก่อน
นางยกถ้วยชาขึ้นมาเป่าใบชาที่ลอยอยู่บนถ้วยชาเบาๆ
หลิวเสี่ยวหม่านกังวลมาก
เขาไม่เคยเห็นท่านหญิงเจียหนานเป็นแบบนี้มาก่อน
สายตาลุ่มลึกราวกับบ่อน้ำโบราณที่ไร้คลื่น สีหน้าเย็นชาดั่งประติมากรรมน้ำแข็งและหิมะ
เหมือนเพียงชั่วพริบตา ท่านหญิงเจียหนานก็กลายเป็นคนที่เขาไม่รู้จักแล้ว
เป็นเพราะหมิ่นโจวถูกคนช่วยชีวิตแล้วหรือเป็นเพราะคนที่ช่วยชีวิตหมิ่นโจวคือองครักษ์
