วังคุนหนิง?
เขารินชาให้เจียงเซี่ยนใหม่อย่างแผ่วเบาจนไม่มีเสียงแม้แต่นิดเดียว ในดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล
เจียงเซี่ยนเห็นแล้วก็อึ้งไปเล็กน้อย
นางนึกถึงเมิ่งฟางหลิง
หลังจากไทฮองไทเฮาเสียชีวิต เมิ่งฟางหลิงก็อยู่ข้างกายนาง
ทุกครั้งที่นางโมโห เมิ่งฟางหลิงก็จะเงียบแบบนี้ ทว่าก็มองนางอย่างเต็มไปด้วยความกังวล ช่วยนางเก็บกวาดของที่นางทำแตกอย่างเงียบๆ และทับสาส์นที่นางโยนลงไปบนพื้นให้เรียบอย่างเงียบๆ ทีละนิด…
ชีวิตฮองเฮาสามปี ทำให้เจียงเซี่ยนเข้าใจตั้งนานแล้วว่า มีเพียงคนที่ห่วงใยนางจริงๆ เท่านั้นที่จะใส่ใจความทุกข์ของนาง
สีหน้าของเจียงเซี่ยนค่อยๆ ผ่อนคลาย นางเอ่ยกับหลิวเสี่ยวหม่านว่า “หลี่เชียนนั่น เขาอยากคุกเข่าก็คุกเข่าไปเถอะ เจ้าไม่จำเป็นต้องสนใจเขา เจ้าแค่ไปเรียกคนที่เวลานี้ยังสามารถคุมงานที่ภูเขาวั่นโซ่วได้เข้ามาก็พอ ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย”
หลิวเสี่ยวหม่านเห็นบนหน้านางมีรอยยิ้มแล้ว และท่าทางก็ผ่อนคลายลง เขาจึงยิ้มพลางขานรับและออกไป
หลี่เชียนรู้จักหลิวเสี่ยวหม่าน
พอเห็นว่าคนที่ออกมาเป็นเขา ก็รู้ว่าคนที่นั่งอยู่ในห้องโดยสารบนเรือต้องเป็นเจียงเซี่ยนอย่างแน่นอน เขาจึงรู้สึกดีใจ
แต่ใครจะรู้ว่าหลิวเสี่ยวหม่านกลับเหมือนไม่รู้จักเขา และพาขันทีที่แข็งแรงสองคนเดินผ่านข้างตัวเขาไปอย่างแน่วแน่
หลี่เชียนรู้สึกไม่สบายใจนัก
คนที่มุงดูริมฝั่งมองหน้ากันเลิกลั่ก มองหลี่เชียนที่คุกเข่าอยู่ แล้วก็มองหลิวเสี
