ี้หลานหรอก!
หมิ่นสี่กะพริบตาเหมือนคาดไม่ถึง
ท่านหญิงเจียหนานเรียกเขามาเพียงเพื่อเรื่องนี้?
เจียงเซี่ยนท่าทางหงุดหงิด
หมิ่นสี่รีบเอ่ยว่า “ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ขอรับ!” เสียงพูดยังไม่ทันจางหาย ก็นึกได้ว่าที่จัดให้เจียงเซี่ยนไปพักที่ตำหนักอวี้หลานนั้นเป็นความต้องการของฮ่องเต้…เขาก็ทำหน้าลังเลอีก
เจียงเซี่ยนยิ้มอย่างดูแคลน
หมิ่นสี่รีบเอ่ยว่า “อาหารกลางวันก็จัดที่ตำหนักชิ่งซั่นเช่นกันขอรับ!”
ล่วงเกินฮ่องเต้ ต้องให้หัวหน้าขันทีเป็นคนไกล่เกลี่ย ซึ่งก็เพียงแค่เสียเงินหรือลดตำแหน่งเท่านั้น
ทว่าล่วงเกินท่านหญิงเจียหนานเวลานี้ หมิ่นโจวก็เป็นตัวอย่างให้ดูแล้ว
ไม่ตายก็ถูกถลกหนังอยู่ดี
และอาจจะสู้หมิ่นโจวไม่ได้ด้วย…ถึงอย่างไรหมิ่นโจวก็มีองครักษ์ที่ไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควรคอยช่วยเหลือ หากเขาถูกท่านหญิงเจียหนานโยนลงไปในทะเลสาบ ใครยังจะกล้าไปช่วยเขา?
เวลานี้องครักษ์คนนั้นยังคุกเข่าอยู่ที่ท่าเรือวารีเคียงพฤกษาอยู่เลย!
อย่างไรมีชีวิตอยู่ก็ดีกว่าตาย
จัดการตอนนี้ให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน
หมิ่นสี่คิดไป ขาก็ค่อยๆ มีแรง
หลิวเสี่ยวหม่านส่งสายตาให้ขันทีที่แข็งแรงสองคน
ขันทีสองคนก็หามหมิ่นสี่ออกไปจากห้องโดยสารบนเรือ พวกเขาผลักไปถึงบนฝั่ง และหันตัวกลับไปยังห้องโดยสารบนเรือ
ไม่มีคนของเจียงเซี่ยนแล้ว บนฝั่งก็เริ่มกระซิบกระซาบ
หมิ่นสี่เหมือนปลาที่กระโดดลงไปในน้ำอีกครั้ง เขาเรียกคนที่อยู่ข้างก
