งกายเฉาไทเฮา มือก็กำแน่นจนกลายเป็นหมัด เขาสูดหายใจลึกครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วถึงเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “เว้นโทษตายได้ แต่ยังต้องถูกลงโทษอย่างหนัก เจ้าไปขอโทษท่านหญิงเจียหนานด้วยตนเองเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นถึงพรุ่งนี้จะเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของเฉาไทเฮา ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปเช่นกัน”
อย่างไรหลังจากทำงานสำเร็จแล้ว เขาก็ไม่คิดที่จะเก็บหมิ่นโจวไว้อยู่แล้ว
หากล้มเหลว เขาอยากจัดการหมิ่นโจวก็เกรงว่าคงจะไม่สามารถทำสิ่งที่คิดให้เป็นจริงได้แล้ว
หมิ่นโจวอดที่จะแอบดูถูกในใจไม่ได้
คนที่เป็นฮ่องเต้กลับบอกให้เขายอมถอยให้เช่นนี้ จะเห็นได้ว่าฮ่องเต้คนนี้ไร้ความสามารถแค่ไหน
มิน่าเล่าขันทีเฉิงถึงไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา และคิดแต่จะประจบเฉาไทเฮา
ดูท่าทางต่อไปต้องสนิทกับขันทีเฉิงให้มากขึ้นหน่อยถึงจะดี
ทว่าท่านหญิงเจียหนานนั่นก็เจ้าอารมณ์เกินไปหน่อยแล้วเช่นกัน คุยกันไม่ถูกคอก็จะฆ่าจะแกงกัน ทำให้เขาคาดไม่ถึงจริงๆ
ปกติเขากตัญญูและเคารพขันทีเฉิงไม่น้อย ส่วนฮ่องเต้ก็ไม่ซักไซ้เรื่องนี้แล้ว การขอให้ขันทีเฉิงออกหน้าไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้อีกนั้นไม่ยาก ที่ยากคือด้วยนิสัยของขันทีเฉิง ไม่มีทางที่จะปล่อยโอกาสรีดเงินในครั้งนี้ไปอย่างแน่นอน เป็นไปได้มากกว่าเขาจะเสียเงินแล้ว
หมิ่นโจวคุกเข่าอยู่บนพื้น เขาเอ่ยคำขอบคุณ เอาใจ และประจบประแจงไปเป็นกระบุง จนจ้าวอี้ทำหน้ารำคาญ เขาถึงออกมาจากตำหนักเหรินโซ่ว
คิดไม่ถึงว่าจะเจอหลิวเสี่ยวหม่าน
