งเพราะต้องเชื่อฟังนางอย่างแน่นอน ถึงแม้คนของจ้าวอี้ไม่เข้ามาช่วย แต่ก็ไม่กล้าขวางเจียงเซี่ยนเช่นกัน ทว่าอย่างแรกหมิ่นโจวก็คิดไม่ถึงว่าเจียงเซี่ยนจะไม่ไว้หน้าแม้กระทั่งจ้าวอี้ บอกว่าลงมือก็ลงมือ อย่างที่สองเขาคิดว่าที่นี่เป็นที่ของตนเอง จึงประมาทไป พาขันทีมาด้วยแค่สองคน แถมยังให้พวกเขาเฝ้าอยู่ริมฝั่งตามมารยาท
เขาถูกโยนลงไปในทะเลสาบ
หมิ่นโจวว่ายน้ำเป็น
ทว่าวันนี้อากาศหนาวมาก และต้องต้อนรับขุนนางระดับสูงและผู้มีอำนาจที่มาตลอดเวลา เขาจึงสวมเครื่องแบบขุนนางหลายชั้นตามกฎ น้ำในทะเลสาบก็เย็นยะเยือกไปถึงกระดูก เขาตกลงไปในน้ำ มือเท้าก็เย็นจนแข็ง เสื้อผ้าทั้งหนาหนักที่แช่อยู่ในน้ำก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ จนฉุดเขาลงไปในน้ำ เขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ พยายามดิ้นรนและตะโกนว่า “ช่วยด้วย” อย่างสุดชีวิต
ขันทีสองคนที่ติดตามเขาก็ตกใจแทบแย่แล้วเช่นกัน พวกเขาตะโกนเรียกคนเสียงดังอยู่ริมฝั่งอย่างลนลานจนทำอะไรไม่ถูก
หมิ่นสี่ที่รอข่าวอยู่ที่ริมฝั่งยิ่งตกใจจนนั่งลงตรงริมฝั่งอย่างอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง
เพราะงานวันเกิดของเฉาไทเฮาอยู่ทางด้านนี้ คนของกรมพิธีการจึงต่างเตรียมการสำหรับสถานการณ์ต่างๆ ที่จะเกิดขึ้น
แต่ไม่นานก็มีคนมาช่วย
วารีเคียงพฤกษากลายเป็นเหมือนตลาดผักที่เสียงคนอึกทึกครึกโครมและเอะอะโวยวาย
องครักษ์กลุ่มหนึ่งมาถึงแล้ว คนที่นำมานั้นรูปร่างผอมบางและสูงเพรียว ท่าทางสง่างามและเอาแต่ใจตนเอง เขาแหวกฝูงชนบุกเข้าไปข้า
