นางจึงไม่ว่าอะไรอีกเช่นกัน และไม่เพียงแต่เรียกเจียงเซี่ยนไปกำชับรอบหนึ่ง ทว่ายังเรียกหลิวเสี่ยวหม่านไปบอกต่อหน้ารอบหนึ่งด้วย แล้วก็ให้เมิ่งฟางหลิงช่วยเตรียมของให้เจียงเซี่ยน วันที่สิบสามเดือนสิบไปภูเขาวั่นโซ่ว แต่กลับให้ไทฮองไท่เฟยกับไป๋ซู่อยู่ที่วังฉือหนิง
เจียงเซี่ยนโล่งอกแล้ว
ทว่าไทฮองไท่เฟยกับไป๋ซู่กลับแปลกใจมาก
ทั้งสองคนคิดอยู่นานมากก็คิดไม่ออกว่าเป็นเพราะเหตุใด ไป๋ซู่ยังไปเข้าเฝ้าไทฮองไทเฮาโดยเฉพาะด้วย บอกว่าเจียงเซี่ยนไปภูเขาวั่นโซ่วคนเดียวนางไม่วางใจ อยากไปเป็นเพื่อนเจียงเซี่ยน
ไทฮองไทเฮาไม่อนุญาต
ไป๋ซู่กับไทฮองไท่เฟยต่างก็ไม่อาจพูดอะไรได้อีก จึงทำได้เพียงช่วยเมิ่งฟางหลิงเตรียมของกินของใช้ที่จะไปภูเขาวั่นโซ่วให้เจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนคิดจะค้างที่นั่นคืนหนึ่ง ไม่ว่าไทฮองไท่เฟยกับไป๋ซู่เตรียมอะไรไปให้นาง นางก็คิดว่าได้ใช้ทั้งนั้น
ยุ่งแบบนี้ไปจนถึงวันที่หนึ่งเดือนสิบ ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงสกุลฝางก็มารับเจียงเซี่ยนกลับไปไหว้บรรพบุรุษที่จวนเจิ้นกั๋วกง
เจียงลวี่ เจียงหาน และเจียงจ้งแห่งตระกูลเจียงต่างไม่ปรากฏตัว มีเพียงเจียงเจิ้นหยวน นาง และป้าสะใภ้ยืนอยู่ในหอบรรพบุรุษแสนใหญ่โตของตระกูลเจียงอย่างโดดเดี่ยวและคุกเข่าคำนับเหล่าบรรพบุรุษ
คิดว่าท่านลุงก็คงจะเตรียมการพร้อมมากแล้ว
หลังจากนั้นเจียงเซี่ยนก็ไปไหว้บิดามารดาหน้าสุสาน
