ขณะที่เจียงเจิ้นหยวนถามว่านางมีธุระอะไรสำคัญ ผู้ช่วยของเขาก็มาหาด้วยสีหน้ากังวล เจียงเซี่ยนบอกเพียงว่าของของตระกูลหลี่ยังอยู่ในมือตนเอง เจียงเจิ้นหยวนคิดว่ามันเป็นคนละเรื่องกัน ทว่าผู้ช่วยคนนั้นก็เร่งและรอจนร้อนใจ เขาจึงไม่มีเวลาคุยกับเจียงเซี่ยนอย่างละเอียด และทำได้เพียงกำชับนางเป็นนัย “ไปถึงภูเขาวั่นโซ่วแล้วต้องระวังทุกฝีก้าว ไม่จำเป็นต้องติดตามอยู่ข้างพระวรกายฝ่าบาทตลอดเวลาดังเช่นที่ไทฮองไทเฮาตรัส แต่ห้ามออกไปทางประตูวังทางทิศตะวันออก”
ความนัยที่แฝงอยู่ในนั้นก็คือ วันที่อวยพรวันเกิดให้เฉาไทเฮานั้น ประตูวังทางทิศตะวันออกเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด
เจียงเซี่ยนพยักหน้า นางมีความคิดของตนเองแล้ว
เจียงเจิ้นหยวนเห็นนางรับฟังคำสอนอย่างเชื่อฟัง แม้จะแอบรู้สึกว่านี่ไม่ใช่นิสัยของนาง ทว่าก็ไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร จึงจากไปอย่างลำบากใจเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนกลับถึงวังฉือหนิง โชคไม่ดีเจอจ้าวอี้ที่เพิ่งออกมาจากวังฉือหนิงหน้าประตูวังฉือหนิง
จ้าวอี้ลากนางมาคุยกันข้างหนึ่ง “เสด็จย่าตรัสว่าเจ้าจะไปดูกายกรรมที่ภูเขาวั่นโซ่ว ให้ข้าคอยดูเจ้า เจ้าชอบดูกายกรรมมากหรือ?”
“ไม่ชอบ” อาจเป็นเพราะใช้ชีวิตอยู่ที่วังฉือหนิงมาตลอด ตั้งแต่เล็กเจียงเซี่ยนจึงไม่ชอบสถานที่ที่เสียงดังเอะอะ นางเอ่ยว่า “แต่หม่อมฉันสนใจงานเลี้ยงวันเฉลิมพระชนมพรรษาของไทเฮามาก จึงอยากไปดูเพคะ”
