เช่นกัน พวกนางคุยกันตลอดทางที่กลับตำหนัก
เจียงเซี่ยนล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้ว กำลังนั่งทาเครื่องประทินผิวอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หลิวเสี่ยวหม่านขอเข้าพบ
นางจึงทำตัวให้สดชื่นขึ้น และไปห้องหนังสือที่อยู่ข้างๆ
หลิวเสี่ยวหม่านทำงานรอบคอบมาก ไม่รู้ว่าหาแผนที่จากไหนมาปูบนโต๊ะ เขาดึงโคมของโคมวังหลวงทรงแตงบนโต๊ะออก และดึงไส้ตะเกียงมา แล้วถึงชี้แผนที่นั้น พลางเอ่ยว่า “ท่านดูนี่ขอรับ นี่คือทะเลสาบคุนหมิง นี่คือภูเขาวั่นโซ่ว พวกเราไปต้องนั่งเรือ จากตรงนี้ถึงขึ้นฝั่งตรงนี้ ส่วนอาคารหลายหลังริมฝั่งก็คือตำหนักเหรินโซ่ว ตำหนักอวี้หลาน และตำหนักอี๋อวิ๋น…”
เจียงเซี่ยนได้ยินก็ว้าวุ่นใจเล็กน้อย
เดิมทีตรงนี้เป็นเพียงภูเขาลูกเล็กที่ทิวทัศน์สวยงามตรงชานเมือง ตอนที่ฮองไทเฮาตวนเหรินมารดาของฮ่องเต้อู่จงยังมีชีวิตอยู่นั้นโปรดปรานของขวัญวันเกิด ตอนฮองไทเฮาตวนเหรินอายุหกสิบปี ฮ่องเต้อู่จงจึงสร้างวัดให้มารดาที่นี่ ภายหลังมีการก่อสร้างเพิ่มเติมหลายครั้ง จึงทำให้ไม่ได้มีเพียงวัด อุโบสถ และศาลาริมน้ำ ทว่ายังมีเวที เรือหิน และนาข้าวอย่างเช่นตอนนี้ และกลายเป็นสถานที่พักร้อนของราชวงศ์
หลังจากเฉาไทเฮาสำเร็จราชการแทน ยังตั้งใจลอกทางน้ำจากอุทยานหลวงตะวันตกถึงภูเขาวั่นโซ่วโดยเฉพาะด้วย การเดินทางไปมาจึงสะดวกมากขึ้น
บางทีอาจจะเพราะที่นี่บันทึกความสำเร็จของจ้าวอี้เอาไว้ หลังจากจ้าวอี้ว่าราชการด้วยตนเอง จึงไม่ชอบอยู่วังเฉียนช
