ิ้นกั๋วกง
เจียงเซี่ยนแปลกใจเล็กน้อย แต่คิดอีกว่าด้วยนิสัยของหลี่เชียน นี่ก็เป็นเรื่องที่อยู่ในความคาดหมายเช่นกัน
เพียงแค่ดูลายมือและป้ายคำสัตย์นี้ หลี่เชียนน่าจะเป็นคนเขียน จะเห็นได้ว่าหลี่ฉางชิงไม่เห็นด้วยกับวิธีการของหลี่เชียน
ทว่าครั้งแรกที่เจียงเซี่ยนเจอหลี่เชียน หลี่เชียนที่อายุเพียงยี่สิบสามปีเป็นแม่ทัพต้าถงแล้ว แสดงว่าตอนนั้นเขาเป็นคนดูแลตระกูลหลี่ และหลังจากนั้นนางก็เคยเห็นชื่อของหลี่ฉางชิงแค่ในสาส์นที่ขอให้แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง จึงรู้ว่าหลี่ฉางชิงที่ประพฤติตนอย่างถูกต้องและอายุสามสิบสี่สิบปียังมีชีวิตอยู่ดี เพียงแต่ลาออกจากการเป็นขุนนางและพักผ่อนอยู่ที่จวนแล้ว
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หลี่เชียนจะเป็นผู้ชนะคนสุดท้าย
รวมถึงตอนที่ต่อต้านนางด้วย…
พอนึกถึงเรื่องพวกนี้ เจียงเซี่ยนก็เหมือนท้อแท้
นางก็เป็นฝ่ายแพ้ในกำมือของเขาเช่นกัน จึงว้าวุ่นใจว่าหลี่เชียนจะอาศัยโอกาสควบคุมตระกูลเจียงแล้วใช้ประโยชน์อะไรหรือเปล่า?
จะเดินหมากก็ต้องให้คนที่เล่นหมากฝีมือสูสีกันเดินถึงจะถูก!
เจียงเซี่ยนหักป้ายคำสัตย์ของหลี่เชียนเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมเล็กๆ แล้วยัดเข้าไปในถุงเงิน นางผูกถุงเงินไว้ข้างเอวของตนเอง และปลดหยกแขวนซึ่งเป็นหยกมันแพะรูปปลาคู่ในสระบัวที่ใช้ควบคุมการเดินไม่ให้ก้าวใหญ่เกินไปจนเสียมารยาทตรงเอวมายื่นให้หลี่เชียน แล้วเอ่ยว่า “หยกแขวนชิ้นนี้ไทฮองไทเฮาพระราชทานให้ข้าตอนวันเกิดปีที่แล้ว ตอนนั้น
