“ตอนข้าเด็กๆ ท่านพ่อเคยเล่านิทานเรื่องหนึ่งให้ข้าฟัง” เสียงของเขาดังขึ้นใกล้หูนางเหมือนกระซิบ “บอกว่ามีครอบครัวที่ร่ำรวยครอบครัวหนึ่ง หนูในบ้านเยอะมาก เขาก็เลี้ยงแมวไว้ตัวหนึ่ง แมวตัวนั้นพยายามทำหน้าที่ของตนเองอย่างสุดกำลัง ไม่กี่วันก็จับหนูในบ้านจนหมดเกลี้ยงแล้ว ครอบครัวร่ำรวยนั้นก็เริ่มเลี้ยงให้แมวตัวนั้นกินปลา นานวันเข้าพอหนูไม่มีให้จับแล้ว ครอบครัวร่ำรวยนั้นก็คิดว่า แมวตัวนี้ก็ไม่ได้ทำงานทั้งวัน ยังจะกินปลาอีก ไม่คุ้มเป็นอย่างมาก จึงเปลี่ยนเป็นเลี้ยงให้แมวตัวนั้นกินข้าวแทน ผ่านไปอีกระยะหนึ่ง ครอบครัวร่ำรวยนั้นรู้สึกว่าเลี้ยงให้แมวกินข้าวก็สิ้นเปลืองมากเช่นกัน จึงไล่แมวตัวนั้นออกไป”
“ผ่านไประยะหนึ่ง หนูก็เริ่มอาละวาดในบ้านของครอบครัวร่ำรวย ครอบครัวร่ำรวยนั้นไม่มีทางเลือก จึงจำเป็นต้องไปพาแมวอีกตัวหนึ่งกลับมา”
“ครั้งนี้แมวตัวนี้ฉลาดมาก”
“มันจับหนูแค่สี่ห้าตัวทุกวัน ทั้งไม่ให้หนูเยอะจนส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิตปกติ แล้วก็ไม่ถึงกับให้หนูพวกนั้นตายหมด”
“มันก็มีงานทำทุกวัน”
“และครอบครัวร่ำรวยนั้นเห็นแมวตัวนั้นจับหนูอย่างยากลำบากทุกวัน ก็ปลื้มใจมาก รู้สึกว่าแมวตัวนี้ดีกว่าแมวตัวก่อนมาก…”
เจียงเซี่ยนมองหลี่เชียนด้วยสีหน้าเรียบเฉย และปิดปากเงียบ
แต่หลี่เชียนกลับยิ้มเล็กน้อย
เขารู้ว่าเจียงเซี่ยนเข้าใจแล้ว
