ไม่อย่างนั้นเจียงเซี่ยนคงจะไม่สุขุมเยือกเย็นอย่างที่ต่อให้ภูเขาไท่พังทลายลงตรงหน้า สีหน้าก็ไม่เปลี่ยนแบบนี้
ทันใดนั้นราวกับมีกระแสความอบอุ่นหลั่งไหลออกมาในส่วนลึกของหัวใจของหลี่เชียน ความอ่อนนุ่มพันหัวใจของเขาไว้ ทำให้ตัวเขาอ่อนยวบไปทั้งตัว
เขารู้ว่าเจียงเซี่ยนต้องเข้าใจสิ่งที่เขาพูดอย่างแน่นอน
หลี่เชียนอดที่จะเอ่ยเสียงเบาต่อไม่ได้ “สถานการณ์ในวัง สถานการณ์ของตระกูลเจียง ข้าก็ไม่พูดมากแล้ว” เสียงของเขาเบาลงอีกเล็กน้อย จนแทบจะกระซิบ และเอ่ยกับเจียงเซี่ยนว่า “ถึงเฉาไทเฮาถูกปิดล้อมจะดีที่สุด แต่ท่านกับข้าต่างก็รู้ว่าหากเฉาไทเฮาถูกปิดล้อม เกรงว่าฝ่าบาทคงจะไม่ให้เฉาไทเฮามีโอกาสสั่งการอยู่ข้างพระวรกายฝ่าบาทตามใจชอบอีกแล้ว”
“และข้าคิดว่า แทนที่มอบเฉาไทเฮาให้ฝ่าบาท ให้ฝ่าบาทผูกขาดอำนาจแต่เพียงผู้เดียว สู้เก็บเฉาไทเฮาไว้ดีกว่า”
“แต่หากให้เจิ้นกั๋วกงออกหน้าปกป้องเฉาไทเฮา ฝ่าบาทกับเฉาไทเฮาอาจจะยังคิดว่าเจิ้นกั๋วกงจะประจบประแจงทั้งสองฝ่าย โดดเด่นเหนือผู้ใดทั้งฝั่งราชสำนักและฝั่งประชาชน ซึ่งไม่เพียงแต่จะรักษาเฉาไทเฮาไว้ไม่ได้ ยังอาจจะถูกฝ่าบาทเกลียดด้วย”
“แต่หากให้ตระกูลหลี่ของพวกเราออกหน้า ก็จัดการง่ายขึ้นแล้ว…เดิมทีตระกูลหลี่ของพวกเราก็รับคำสั่งจากเฉาไทเฮาให้เข้าเมืองหลวงมาอวยพรวันเกิดอยู่แล้ว เวลานี้เกิดเรื่องขึ้นกับเฉาไทเฮา จึงแน่นอนว่าต้องปกป้องเฉาไทเฮา!”
