เมืองหลวงในเวลานี้หนาวมากแล้ว ต้นหญ้าและต้นไม้แห้งเหี่ยว แต่อุทยานหลวงของพระราชวังต้องห้ามนั้นเพราะมีคนดูแลโดยเฉพาะ และสิ่งที่ปลูกส่วนใหญ่ก็เป็นต้นไม้ที่เขียวตลอดทั้งปี แม้จะเป็นต้นฤดูหนาวแล้ว ทว่าต้นไม้ในสวนดอกไม้กลับยังคงเขียวชอุ่มและเจริญงอกงามเช่นเดิม เพียงแค่มีลมพัดผ่านก็จะเกิดเสียงใบไม้เสียดสีกันอย่างต่อเนื่อง เจียงเซี่ยนเห็นแล้วก็รู้สึกหนาวเล็กน้อย
อากาศแบบนี้ ไม่รู้ว่าหลี่เชียนสวมเสื้อผ้าหนาหรือไม่?
นางมองไปรอบด้าน
ในอุทยานหลวงเงียบมาก ไม่มีเสียงแม้แต่นิดเดียว
นางคิดแล้วก็ไปตรงต้นไห่ถังที่เจอหลี่เชียนครั้งที่แล้ว
ใบของต้นไห่ถังร่วงหมดแล้ว กิ่งก้านสีน้ำตาลเปิดโล่งอย่างไร้ซึ่งการปิดบังอยู่ภายใต้ท้องฟ้าอึมครึมเจือความอ้างว้างของฤดูหนาว
แต่ข้างต้นไห่ถังกลับเงียบกริบ และยังคงไม่มีเสียงแม้แต่นิดเดียวเช่นเดิม
หลี่เชียนน่าจะไม่ได้รอนางแล้ว
หัวใจของเจียงเซี่ยนหดหู่ลงเล็กน้อย
นางคิดว่าตนเองก็ควรกลับไปวังฉือหนิงแล้วเหมือนกัน ทว่าในใจกลับมีเสียงหนึ่งบอกนางตลอดว่า หลี่เชียนไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ง่ายแบบนั้น ในเมื่อเขาบอกแล้วว่ารอนางที่อุทยานหลวง ก็น่าจะยังอยู่ที่อุทยานหลวง บางทีพวกเขาอาจจะไม่ได้เจอกัน บางทีเขาอาจจะรอนานแล้ว จึงไปสถานที่อย่างเช่นพวกห้องรับแขกแล้ว บางทีอาจจะกลัวองครักษ์ที่ลาดตระเวนมาพบเข้า จึงรออยู่สถานที่ที่เปล่าเปลี่ยวตรงไหนสักแห่ง ในเมื่อนางมาแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเจอหน้าก
