ันสักครั้ง
เจียงเซี่ยนเดินไปตามทางเดินหลักของอุทยานหลวงรอบหนึ่ง
ไม่เห็นหลี่เชียน!
ใบหน้าของเจียงเซี่ยนหมองหม่นลงอย่างห้ามไม่อยู่
เจ้าคนสารเลว!
เจ้าคนสารเลว!
หากนางเชื่อว่าเขาพูดจริงอีกครั้ง นางก็เป็นคนโง่
เจียงเซี่ยนเลิกกระโปรงขึ้นเล็กน้อย รีบร้อนจะออกจากอุทยานหลวง
มีหินก้อนเล็กก้อนหนึ่งตกใกล้เท้านาง
นางหยุดฝีเท้าอย่างตกใจ
มีหินก้อนเล็กอีกก้อนหนึ่งตกใกล้เท้านาง
นางถึงกล้ามั่นใจ
หันไปมองตามเสียง
หลี่เชียนก็นั่งยองๆ อยู่บนต้นไป่โบราณที่อยู่หน้าประตูอุทยานหลวง
เจียงเซี่ยนโกรธจนสีหน้าแดงก่ำ
ไม่ว่าอย่างไรเขาเป็นลูกชายของแม่ทัพเช่นกัน ทำไมทุกครั้งต้องทำสิ่งที่ไม่เหมาะสมกับฐานะและเกียรติของตนเช่นนี้ด้วย?
“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” นางซักไซ้ แต่ความรู้สึกดีใจกลับผุดขึ้นในใจอย่างไม่อาจอธิบายได้ นัยน์ตาสีดำขลับสองลูกนั้นทอประกายวิบวับ เห็นๆ อยู่ว่าเป็นกลางวัน ทว่ากลับเหมือนดวงดาวทั้งท้องฟ้าสะท้อนกลับหัวที่ม่านตาของนาง สว่างไสวระยิบระยับ และแวววาวสะดุดตา
หลี่เชียนหายใจติดขัด และกระโดดลงมาจากบนต้นไม้ “ข้ากลัวคนอื่นเห็น จึงซ่อนอยู่บนต้นไม้ ตอนที่ท่านเข้ามา ข้าก็เห็นท่านแล้ว อยากเรียกท่านอยู่ แต่ปรากฏว่าท่านรีบเดินไปทางตะวันออกของอุทยานหลวง ประเดี๋ยวเดียวก็หายไปแล้ว ข้าก็ไม่กล้าตะโกนเสียงดัง พอดีบนต้นไม้มองเห็นอยู่ไกลๆ ว่าท่านกำลังมาตามทางเดินหลัก ข้าจึงไม่รบกวนท่าน”
เขาพูดอยู่ สติยังคงหยุดอย
