ู่ที่แสงดาวในดวงตาคู่นั้น แลดูเหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
เจียงเซี่ยนสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย ยังไม่ได้สัมผัสและรู้สึกถึงความดีใจในใจ ความรู้สึกนั้นก็หายตามสิ่งที่หลี่เชียนทำไปอย่างไร้ร่องรอย
ต้นนั้นสูงหนึ่งจั้ง[1]กว่าๆ กิ่งและใบบนต้นเชื่อมต่อกันเหมือนร่ม ลำต้นตรง รากที่คดงอนูนขึ้นมาใต้ต้น จู่ๆ เขาก็กระโดดลงมาจากบนต้นไม้ ทำให้พวกไป่เจี๋ยตกใจจนส่งเสียงดังเอะอะโวยวายพักหนึ่ง
นางอยากผ่าสมองของเขาออกมาดูจริงๆ ว่าในนั้นใส่อะไรไว้บ้าง?
ทำไมทุกครั้งต้องส่งเสียงดังและทำตัววุ่นวายต่อหน้านาง?
เขาจะปรากฏตัวต่อหน้านางอย่างเงียบสงบ หล่อเหลา สุขุมเยือกเย็นเหมือนคุณชายไม่ได้หรือ?
เจียงเซี่ยนนึกถึงสิ่งเหล่านั้นที่เขาทำในชาติก่อน ก็ไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะตวาดด่าสั่งสอนเขาแล้ว
นางมองหลี่เชียนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ รอให้เหล่านางในและขันทีที่ตามอยู่ข้างหลังสงบลง
หลี่เชียนรู้สึกถึงความไม่พอใจของนาง ก็อดที่จะลูบคางไม่ได้
ท่านหญิงเจียหนานนี่…ช่างอารมณ์แปรปรวนจริงๆ!
เมื่อครู่ยังดีๆ อยู่เลย ทว่าชั่วพริบตาก็วางมาดเยี่ยงสตรีชั้นสูงแล้ว
แต่ฐานะของนางมีอำนาจมาก และเติบโตในวังตั้งแต่เด็ก กฎระเบียบในวังก็มีมากเป็นพิเศษ นางจึงน่าจะถูกเลี้ยงจนกลายเป็นคนแบบนี้แล้ว
พอหลี่เชียนคิดเช่นนี้ก็รู้สึกว่าเจียงเซี่ยนน่าสงสารเล็กน้อย
หัวเราะก็หัวเราะเสียงดังไม่ได้ พูดจาก็พูดจาอย่างสบายใจไม่ได้ นางยังเป็นเด็กสาวที่อายุไม่ครบส
