ิบห้าปีเลย!
หลี่เชียนล้วงถุงเงินสีแดงอ่อนปักลายใบโพธิ์สีเขียวเป็นมันขลับออกมาจากในอกเสื้อและยื่นให้เจียงเซี่ยน พลางเอ่ยว่า “สิ่งนี้…ให้ท่าน”
ถึงจะเป็นคนที่เยือกเย็นอย่างเจียงเซี่ยน ก็ตกใจกับการกระทำที่กะทันหันของเขามากเช่นกัน นางถอยหลังไปสองก้าว สายตาวนเวียนอยู่ที่ถุงเงินที่ปักอย่างประณีตสวยงามนั้น พลางเอ่ยด้วยสายตาปนความระแวดระวังว่า “เจ้าจะทำอะไร?”
ตอนแรกหลี่เชียนเหมือนยังไม่เข้าใจ ทว่าพอคิดอีกทีถึงได้เข้าใจ
ชายหญิงอายุเจ็ดปีขึ้นไปก็นั่งด้วยกันไม่ได้แล้ว หญิงสาวคงจะไม่ได้คิดว่าเขาจะแอบแลกของแทนใจกับนางใช่หรือไม่?
เขารู้สึกว่าตนเองควรจะอธิบายกับเจียงเซี่ยนที่อยู่ตรงหน้าดีๆ สักรอบ แต่ไม่รู้ทำไมเขากลับขยิบตาให้นางเสียได้ ในดวงตาสดใสเจือความยั่วเย้าและแปลกประหลาดเล็กน้อย พลางเอ่ยหยอกล้อว่า “ท่านคิดว่าข้าจะทำอะไร?”
เจียงเซี่ยนหน้าแดงเหมือนเลือดทันที ทั้งลำบากใจและเขินอาย
เขาน่าจะแค่อยากมอบของให้นางเล็กน้อยเพียงเท่านั้น
ก็เหมือนไปเป็นแขกที่บ้านคนอื่น แล้วต้องมอบของขวัญให้เล็กน้อยด้วยความเกรงใจเท่านั้นเอง
เหมือนกับชาติก่อน ทุกครั้งที่เขาเข้าเมืองหลวงมาเข้าเฝ้านาง นอกจากของเหล่านั้นที่อยู่ในรายการแล้วก็เหมือนยังจะมอบของเล่นให้นางสองสามชิ้นเป็นการส่วนตัวด้วย
นางเข้าใจผิดว่าเขาอยากเอาใจนางได้อย่างไร…
แต่นี่เป็นความผิดของนางหรือ?
ใครใช้ให้เขามักจะจับผิดนางไม่ปล่อยอยู่เสมอ
เขาก็ทำเป็นมองไม่เ
