ห็นไม่ได้หรือ?
เจียงเซี่ยนพาลโกรธ จู่ๆ ก็อยากให้มีฟ้าผ่าลงมาให้แผ่นดินแยกและให้นางมุดเข้าไป
ทว่าศักดิ์ศรีที่เคยเป็นไทเฮาที่สำเร็จราชการแทนกลับไม่อนุญาตให้นางตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
นางสูดหายใจลึก ยืดหลังตรงอย่างรวดเร็ว หางตาชี้ขึ้นเล็กน้อย และยิ้มออกมาอย่างใสซื่อปนจริงใจ พลางเอ่ยว่า “ขอบคุณองครักษ์หลี่มาก! เรื่องราวเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ข้าเสียมารยาทแล้ว!” นางเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน และจบหัวข้อสนทนานี้โดยเร็ว พลางส่งสัญญาณมือให้คนที่รับใช้อยู่ข้างหลังมารับของที่หลี่เชียนมอบให้ไป และเอ่ยว่า “องครักษ์หลี่หาข้า มีธุระสำคัญอะไรหรือ?”
สิ่งที่ควรพูด นางก็พูดไปหมดแล้ว หลี่เชียนยังคิดไม่ออกอีกงั้นหรือ
เขาไม่น่าจะโง่ขนาดนั้นนี่นา!
ไป่เจี๋ยก้าวมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว นางย่อตัวคารวะ และรับถุงเงินของหลี่เชียนไป
ถึงอย่างไรก็เป็นคนที่รับใช้อยู่ข้างกายท่านหญิงเจียหนาน
หลี่เชียนยิ้มพลางพยักหน้าให้ไป่เจี๋ย และส่งถุงเงินให้ไป่เจี๋ย
เจียงเซี่ยนขมวดคิ้ว
ชาติก่อนไป่เจี๋ยเป็นอนุภรรยาของหลี่เชียน ได้ยินว่าได้รับความโปรดปรานและมีหน้ามีตามากเสียด้วย
เวลานี้พบกัน โอกาสเช่นนี้ เขายังคงสนใจไป่เจี๋ย
จะเห็นได้ว่าไป่เจี๋ยยังคงแตกต่างจากเขา
ในปากนางเหมือนอมผลซิ่ง[2]ที่สุกยังไม่เต็มที่อยู่ ทั้งฝาดทั้งเปรี้ยว แถมยังปนขมเล็กน้อย นางเอ่ยอย่างคล้ายจะไม่พอใจ “ขอบคุณมาก”
ในวังทุกที่คือดวงตา หลี่เชียนไม่มีทางที่จะมาหาเจียงเซี่ยนอย
