่างไร้สาเหตุแน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่นางพูดแบบนั้นกับเขาไปแล้ว แม้เขาจะสังเกตเห็นความผิดปกติของเจียงเซี่ยนแล้ว ทว่าเวลานี้กลับไม่มีอารมณ์คิดอย่างละเอียด เขาทำหน้าจริงจังเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ท่านหญิง พวกเราหาที่คุยกันสักที่ได้หรือไม่?”
เจียงเซี่ยนรู้จุดประสงค์ที่เขามาทันที
นางรีบจัดการอารมณ์ให้เรียบร้อย แล้วพยักหน้าให้หลี่เชียนอย่างจริงจังและระมัดระวัง พลางเอ่ยว่า “เจ้าตามข้ามา!” แล้วไปทางศาลาที่อยู่ข้างๆ
พวกไป่เจี๋ยคอยเฝ้าอยู่ไกลๆ ไม่กล้าเข้ามา
หลี่เชียนเห็นว่ารอบศาลานั้นแค่ปลูกต้นไม้ใหญ่อย่างกระจัดกระจายไว้เพียงไม่กี่ต้น ก็รู้สึกว่าที่นี่เป็นสถานที่คุยที่ดี
เขากดเสียงให้เบาลง และเอ่ยว่า “เรื่องที่ท่านเคยบอก ข้าคิดมาอย่างละเอียดแล้ว ถึงเวลานั้นให้ท่านกั๋วกงบอกข้าเรื่องแผนการในวันเฉลิมพระชนมพรรษาได้หรือไม่ และพอถึงวันเฉลิมพระชนมพรรษานั้นก็แอบปล่อยข้าไปพบเฉาไทเฮา”
“อะไรนะ?” เจียงเซี่ยนมองหลี่เชียนอย่างตกใจ
นางพูดจาอย่างเปิดเผยขนาดนั้นแล้ว ทำไมหลี่เชียนยังจะหาทางเข้าหาเฉาไทเฮาอีก?
ช่วยเหลือ?
งั้นเขาก็ไม่น่าจะขอให้ลุงของนางปล่อยเขาไปแล้ว!
หรือต้องการยืนยันความจงรักภักดีต่อฮ่องเต้ กำจัดเฉาไทเฮาแทนฮ่องเต้?
นี่ไม่สนใจชื่อเสียงของตนเองและอยากชื่อเสียงฉาวโฉ่หรือ?
เจ้าคนสารเลวนี่ มีสมองหรือไม่กันแน่!
เวลานี้ยังคิดเข้าหาเฉาไทเฮา
เขาจะทำตัวให้เป็นปกติหน่อยได้หรือไม่!
———————————–
[1]
