บรรยากาศในห้องตึงเครียดทันที ไทฮองไทเฮาตีหน้าขรึม สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจริงจังเล็กน้อย
คนรับใช้อย่างพวกเฉินเฟิ่งเงียบทันที พวกเขาเก็บของอย่างหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงกและทยอยออกไปจากห้องอุ่นตะวันออก
มีนางในยกชากับของว่างเข้ามา
เจียงเซี่ยนรับไว้ในมือ แล้วส่งชาถ้วยหนึ่งให้ไทฮองไทเฮา และไปนั่งที่เตียงอุ่นหลังใหญ่ตรงข้ามกับไทฮองไทเฮา
ไทฮองไทเฮารีบดึงมือเจียงเซี่ยนมา แล้วเอ่ยเสียงทุ้มว่า “เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าที่จวนเจิ้นกั๋วกงหรือ?”
ในห้องอุ่นจุดเตาไฟใต้ตำหนักคลายหนาว แต่มือของไทฮองไทเฮากลับแลดูชื้นเพราะมีเหงื่อ
นี่ท่านยายคงเป็นห่วงนางกระมัง?
เจียงเซี่ยนรู้สึกซาบซึ้งมาก นางยิ้มปลอบใจไทฮองไทเฮา แล้วถึงเอ่ยว่า “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นที่จวนท่านกั๋วกงทั้งนั้นเพคะ พวกเขาเรียกหม่อมฉันกลับไป เพราะมีเรื่องบอกหม่อมฉัน แต่ก็กลัวว่าเสด็จยายทราบแล้วจะพิโรธ อยากปิดบังเสด็จยาย จึงหาข้ออ้างเรียกหม่อมฉันกลับไป แต่หม่อมฉันคิดไปคิดมา ก็คิดว่าต้องให้เสด็จยายทราบเรื่องนี้จะดีกว่าเพคะ”
ไทฮองไทเฮาเหมือนร้อนใจทันที
ทั้งในและนอกวังนี้ นอกจากเรื่องของเจียงเซี่ยนที่จะทำให้นางร้อนใจแล้ว ตั้งแต่ไหนแต่ไรมานางก็ไม่เคยรู้สึกว่ายังมีเรื่องอะไรที่สามารถทำให้นางร้อนใจได้
นางจึงสังหรณ์ใจและคิดว่าเกิดเรื่องกับเจียงเซี่ยนแล้ว
แต่นางก็กลัวว่าตนเองแสดงความร้อนใจออกมาแล้วจะทำให้เจียงเซี่ยนตกใจ จึงพยายามยับยั้งความลนลานที่ก้นบึ้งของหัว
