ใจเอาไว้และหัวเราะเล็กน้อย แล้วเอ่ยว่า “ข้าอายุปูนนี้แล้ว ไม่เคยเจออะไรบ้าง? ข้าไม่ได้ไม่รู้ความอย่างที่พวกเจ้าคิด! เจ้ามีอะไรก็บอกข้ามาได้เลย ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงข้า ข้ารับไหว!”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า
จริงๆ แล้วนางก็ไม่ได้คิดที่จะปิดบังเรื่องนี้กับท่านยาย
และนางคิดว่าท่านยายรู้ได้เร็วเท่าไรก็ยิ่งดี
ท่านยายจะได้ไม่รู้เรื่องนี้จากคนอื่นอย่างกะทันหันแล้วโกรธจนมีอันเป็นไป
นางจับมือของไทฮองไทเฮาแน่น แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านลุงเรียกหม่อมฉันไป เพื่อถามเรื่องของหม่อมฉันกับฝ่าบาท ท่านลุงบอกว่า ฝ่าบาทมีเรื่องขอ และเคยแสดงพระราชประสงค์ออกมาอย่างคลุมเครือว่าอยากแต่งงานกับหม่อมฉัน ท่านลุงไม่อยากให้หม่อมฉันเข้าวัง แต่ก็ไม่รู้ว่าเสด็จยายคิดเห็นเช่นไร แล้วยังกลัวว่าฝ่าบาทจะมองว่าท่านลุงไม่ได้จงรักภักดีอย่างสุดหัวใจ อย่างไรเรื่องนี้ก็ใช่ว่าจะพูดอย่างตรงไปตรงมาได้ง่ายๆ จะตอบปฏิเสธหรือตอบตกลงก็ยาก จึงทำได้เพียงหลีกเลี่ยงที่จะตอบ…”
ไทฮองไทเฮาก็ขมวดคิ้วขึ้นมา
แม้นางจะไม่คุมงาน แต่ตระกูลจ้าวพึ่งพาอาศัยนางถึงได้ถูกจัดให้เป็นตระกูลขุนนางระดับสูง หวังเหยียนหลานชายซื่อสัตย์จงรักภักดี และเคารพนับถือนางเป็นพิเศษ เจียงเจิ้นหยวนต้องช่วยฮ่องเต้ทำงาน ถึงจะไม่ได้พูดกับนางอย่างชัดเจน ทว่าก็กลัวฮ่องเต้จะตัดสินใจไม่เด็ดขาดเพราะอยู่ภายใต้อำนาจของเฉาไทเฮามานาน จึงอยากให้นางออกหน้าพูดกับอ๋องเจี่ยนสักครั้ง เป็นตัวแทนราชน
