เจียงเซี่ยนพูดสิ่งที่ควรพูดไปหมดแล้ว นางรู้สึกว่าไม่มีอะไรตกหล่น ถึงจะตกหล่นไปก็ล้วนเป็นพวกเรื่องเล็กน้อย แต่ใจความที่ต้องการจะสื่อไม่มีทางผิดพลาดอย่างแน่นอน จึงอดที่จะรู้สึกสบายใจขึ้นไม่ได้
ทว่าเจียงเจิ้นหยวนฟังแล้วกลับแค่ถอนหายใจในใจ
เด็กสาวที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กจริงๆ จะรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร
เป่าหนิงอยู่ในวัง ก็ไม่รู้ว่าใช้ชีวิตอย่างไร ถึงได้รู้ทุกอย่างไวขนาดนี้
หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ตั้งแต่แรก ก็น่าจะรับเด็กคนนี้กลับมาอยู่ที่จวนนานๆ บ่อยๆ
เขาเอ่ยปากอีกครั้ง ในเสียงก็เจือความอ่อนโยนที่แม้แต่ตนเองก็คิดไม่ถึงอย่างไม่อาจควบคุมได้ “เป่าหนิง เจ้าอยากกลับมาอยู่จวนสกุลเจียงหลายๆ วันหรือไม่? วันเฉลิมพระชนมพรรษาของเฉาไทเฮานั้น เจ้าก็ไม่ต้องไปแล้ว อีกไม่กี่วันเป็นวันเกิดของพ่อเจ้า พวกเราสามารถทำพิธีทางศาสนาที่วัดว่านหยวนได้…ส่วนทางไทฮองไทเฮานั้น ถึงอย่างไรก็เป็นผู้ที่อยู่เหนือเรื่องราวทั้งหมดนี้ ไม่มีใครอยากไปหาเรื่องหรอก”
ท่านลุงกลัวว่าหลังจากทำงานล้มเหลว คนในตระกูลจะติดร่างแหไปด้วย ให้นางอยู่นอกวัง ก็สามารถส่งนางออกไปล่วงหน้าก่อนได้
ชาติก่อนท่านลุงก็เคยเสนอความเห็นแบบนี้เช่นกัน
เพียงแต่เวลานั้นท่านป้าเป็นคนไปบอก นางไม่รู้ต้นสายปลายเหตุในนี้ จึงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
นี่ก็คือสาเหตุที่ทำไมนางถึงเดาว่าหวังจ้านถูกหวังเหยียนชินเอินป๋อผู้เป็นบิดาสั่งให้ไปแล้วเช่นกัน
ชาตินี้นางได้ยินคำพูดที่เ
