้อผ้าสำหรับสวมใส่ทั่วไปในตำหนักให้ท่านหญิงสักสองสามชุด ส่วนกระโปรงสามารถลองตัดเป็นแบบยี่สิบสี่จีบได้ กระหม่อมเห็นเสื้อผ้าที่นำกลับมาจากเจียงหนาน ทางนั้นก็นิยมแบบยี่สิบสี่จีบพ่ะย่ะค่ะ”
ไทฮองไทเฮาจับขาแว่นและเข้าไปดูลายกับสีของผ้าอย่างละเอียดใกล้ๆ แล้วเอ่ยว่า “ยี่สิบสี่จีบหรือ? ทำไมถึงเยอะขนาดนี้? นั่นสู้ตัดกระโปรงจันทราทรงกลด[2]สักตัวก็ไม่ได้ ข้าจำได้ว่าหลายวันก่อนมีผ้าอะไรสักอย่างที่ชาวต่างถิ่นส่งบรรณาการมา สีตั้งแต่อ่อนถึงเข้ม ข้าว่าตัดกระโปรงจันทราทรงกลดดี”
“สายพระเนตรของไทฮองไทเฮาเป็นที่หนึ่งในวังนี้ แน่นอนว่าย่อมไร้ที่ติ” เฉินเฟิ่งประจบไทฮองไทเฮาอย่างจริงใจมาก…เฉาไทเฮาไม่ค่อยใส่ใจเรื่องเสื้อผ้าเท่าไร ทำให้เฉินเฟิ่งเหมือนมีความสามารถแต่กลับไม่ค่อยมีโอกาสได้แสดงฝีมือมากนัก ทว่าไทฮองไทเฮาแตกต่างกับเฉาไทเฮาอย่างสิ้นเชิง นางชอบแต่งตัวให้เจียงเซี่ยนมาก และมักจะมีความคิดที่ละเอียดอ่อนให้เฉินเฟิ่งคิดหาทางตัดออกมา เฉินเฟิ่งจึงยินดีที่จะรับใช้ต่อหน้าไทฮองไทเฮามากกว่า “ผ้าชิ้นนั้นคือผ้าไหมสีแดงอ่อน เนื้อผ้าค่อนข้างบาง ใส่ตอนฤดูใบไม้ผลิต้องสวมซับในเพิ่มอีกชั้น ใส่ตอนฤดูร้อนก็กำลังดี ไทฮองไทเฮาตรัสเช่นนี้ กระหม่อมก็คิดว่าใช้ผ้านั้นตัดกระโปรงจันทราทรงกลดต้องสวยอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่านี่ใกล้จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ตอนที่ฉลองปีใหม่ปีนี้ไทเฮาน่าจะยังคงจัดงานเลี้ยงปีใหม่ที่วังเฉียนชิงกระมัง? ตั
