เจียงเจิ้นหยวนมองหลานสาวของตนเองที่ยังอายุไม่ถึงสิบห้าปีอย่างประหลาดใจมาก
เขาเข้าใจมาตลอดว่านางเป็นแค่เด็กสาวที่ถูกเลี้ยงดูในวังและไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น คิดไม่ถึงว่านางกลับมีความคิดเห็นเช่นนี้
เจียงเจิ้นหยวนรู้สึกเป็นเกียรติและโชคดีทันที จึงเอ่ยอย่างสบายใจว่า “เป่าหนิง เจ้าสมกับที่เป็นลูกของตระกูลเจียงของพวกเรา แม้จะเติบโตในมือของผู้หญิง แต่กลับมีความสามารถเทียบเท่าบุรุษ”
เจียงเซี่ยนละอายใจ
ทว่าเจียงเจิ้นหยวนกลับคิดว่าในเมื่อหลานสาวมีความคิดเห็นเช่นนี้ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมาขอความช่วยเหลือจากเขาเพื่อบีบบังคับคนสกุลฟาง…ด้วยความสามารถของนาง ตัวนางเองก็สามารถจัดการคนสกุลฟางได้อยู่แล้ว จึงยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะเอ่ยถึงเรื่องปิดล้อมเฉาไทเฮากับตนเอง
เพียงแต่เสียดายที่เจียงเซี่ยนไม่ใช่ผู้ชาย
หากเจียงเซี่ยนเป็นผู้ชาย ก็สามารถประคับประคองตระกูลเจียงขึ้นมาร่วมกับเจียงลวี่ได้แล้ว
กฎของตระกูลเจียงเข้มงวด ผู้ชายอายุสี่สิบห้ามรับอนุภรรยา และยิ่งไม่อนุญาตให้มีพวกเมียบ่าว กฎของตระกูลแบบนี้มีข้อดีก็มีข้อเสียเช่นกัน
ข้อดีคือจะได้ตั้งใจอบรมเลี้ยงดูลูกหลานทุกคน มรดกของตระกูลไม่รั่วไหล ความประพฤติและความสามารถของพวกเด็กๆ ล้วนเป็นผลผลิตชั้นดีจากตระกูลเจียง
ข้อเสียคือจำนวนคนน้อยเกินไป หากมีภัยที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง จะรักษาตระกูลไว้ได้ยากมาก
ดังนั้นเด็กของตระกูลเจียงทุกคนจึงล้วนมีค่า
