พอคิดถึงตรงนี้ เจียงเจิ้นหยวนก็สนใจการมาเยือนของเจียงเซี่ยนเป็นอย่างมาก
เขายิ้มและถามเจียงเซี่ยน “เจ้าตัดสินใจได้นานแล้วหรือ?”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า แล้วถึงเอ่ยจุดประสงค์ที่มาที่นี่ในครั้งนี้ออกมา “พวกเราช่วยให้ฝ่าบาทว่าราชการด้วยตนเอง แต่จะปล่อยเรื่องเฉาไทเฮาให้ฝ่าบาทจัดการไม่ได้”
เจียงเจิ้นหยวนเป็นคนที่ผ่านความยากลำบากในราชสำนักมานาน จึงเข้าใจความคิดของเจียงเซี่ยนทันที
อยากให้เฉาไทเฮามอบอำนาจคืนให้ ก็จำเป็นต้องคุมขังเฉาไทเฮา แต่เฉาไทเฮาที่ถูกคุมขังก็เหมือนนกที่ปีกหักแล้ว ฮ่องเต้เป็นผู้ควบคุมความเป็นความตาย ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ไทเฮาที่ถูกคุมขัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งไทเฮาที่เคยสำเร็จราชการแทน ก็ไม่มีฮ่องเต้คนไหนปล่อยให้นางได้มีชีวิตอยู่นาน
ความคิดของเจียงเซี่ยนคือต้องเก็บเฉาไทเฮาไว้ ให้เฉาไทเฮาสู้กับฮ่องเต้ต่อไป ตระกูลเจียงจะทำอะไรก็ราบรื่นทุกอย่าง และได้ประโยชน์จากความขัดแย้งที่ยืดเยื้อของทั้งสองฝ่าย
เรื่องแบบนี้พูดง่าย แต่ทำยาก
ก็เหมือนเดินอยู่บนโซ่เหล็กกลางอากาศ มีลมพัดให้หญ้าไหวเพียงนิดเดียวก็อาจจะตกลงมาตายได้
ยิ่งกว่านั้นเฉาไทเฮานั่นเป็นคนเข้ากับคนง่ายงั้นหรือ?
ถึงเวลานั้นอย่าอยากอวดฉลาด จนกลายเป็นทำเรื่องโง่ลงไปแทน ทำให้เฉาไทเฮากับฮ่องเต้ร่วมมือกันกำจัดตระกูลเจียง นั่นต่างหากที่จะเป็นเรื่องตลก!
เจียงเจิ้นหยวนคิดทบทวนเรื่องนี้อย่างละเอียด
เจียงเซี่ยนรออย่างอดทน
