เจียงเซี่ยนยิ้มพลางเอ่ยว่า “หากเวลานี้เฉาไทเฮารู้เรื่องของฝ่าบาทกับแม่นมฟางแล้ว ไทเฮาจะต้องอดทนไว้อย่างแน่นอน เพราะอีกไม่นานก็เป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของไทเฮาแล้ว วันเฉลิมพระชนมพรรษาของไทเฮาไม่ได้จัดขึ้นเพื่อให้คนมาอวยพรวันเกิดไทเฮา แต่อยากใช้โอกาสนี้แตะต้องทางตะวันออกเฉียงใต้สักหน่อย ดังนั้นมีแต่ต้องยื่นมือออกมาหลังวันเฉลิมพระชนมพรรษาของไทเฮาแล้ว ถึงจะไปจัดการนางได้ แต่รอหลังวันเฉลิมพระชนมพรรษาของไทเฮาก็เกรงว่าจะไม่สามารถไปแตะต้องแม่นมฟางได้แล้ว พวกเราก็ต้องช่วยเฉาไทเฮาสักครั้ง พอเฉาไทเฮาคิดได้และคิดว่าเด็กในท้องของนางมีค่ามากแล้ว ก็จะคิดหาทุกวิถีทางให้แม่นมฟางมาอยู่ข้างกายตนเอง พอเด็กคนนี้คลอดออกมา ก็บันทึกชื่อไว้ใต้ชื่อของนางในคนไหนสักคน และค่อยๆ เลี้ยง หากฝ่าบาทแต่งตั้งฮองเฮาแล้วมีลูกชาย ลูกชายคนนี้ก็เป็นองค์รัชทายาท ต่อไปองค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์ ฮองเฮาก็เป็นฮองไทเฮาแล้ว”
“ในเมื่อเฉาไทเฮาว่าราชการหลังม่านได้ งั้นแม่แท้ๆ ขององค์รัชทายาทคนนี้ก็ต้องว่าราชการหลังม่านได้เช่นกัน”
“ดังนั้นตระกูลของฮองเฮาคนนี้จะสูงมากไม่ได้”
เมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อให้เฉาไทเฮาต้องทุ่มเทอย่างสุดชีวิตก็ไม่มีทางให้จ้าวอี้แต่งงานกับนางอย่างแน่นอน
