เจียงเซี่ยนเอ่ยต่อว่า “หากสนมในวังหลังยังไม่สามารถให้กำเนิดลูกชายได้ อำนาจของฝ่าบาทมีเสถียรภาพแล้ว จะกำจัดเฉาไทเฮา เช่นนั้นเด็กที่แม่นมฟางให้กำเนิดนี้เป็นบุตรชายคนโตที่เกิดจากสนม ก็น่าจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นองค์รัชทายาท”
“เฉาไทเฮามีไพ่ตายแล้วก็อดทนได้”
“เวลายิ่งนานก็ยิ่งเป็นผลดีต่อเฉาไทเฮา”
“หากเด็กคนนี้เหมาะสมดี ฉลาดหลักแหลม สุขภาพแข็งแรง และร่าเริง งั้นต่อให้เด็กคนนี้มาจากตระกูลต่ำต้อย เหล่าขุนนางเห็นแล้วก็ชอบเหมือนกัน”
“แต่ฝ่าบาทกลับไม่เหมือนกัน”
“หากฝ่าบาทรู้ว่าเฉาไทเฮาอยากให้ลูกชายของเขาแทนที่เขา ท่านว่า…ฝ่าบาทจะทำอะไร?”
“ข้าว่า…ฝ่าบาทคงจะต้องไม่กล้ามีองค์ชายแน่?”
“ไม่เพียงแต่ไม่กล้ามีองค์ชาย ยังอาจจะคิดสังหารเด็กที่แม่นมฟางให้กำเนิดด้วยกระมัง?”
“เมื่อฝ่าบาทกับเฉาไทเฮาเป็นเช่นนี้ ยังจะมีกะจิตกะใจมาสนใจตระกูลเจียงของพวกเราที่ไหนกัน”
“ขอเพียงอดทนผ่านสี่ห้าปีแรกไปได้ ตระกูลเจียงของพวกเราก็น่าจะสามารถปกป้องตนเองได้แล้ว”
“แล้วยังมีอ๋องเหลียวทางตะวันออกกับจิ้งไห่โหวทางใต้อีก! คนอื่นลำบาก ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรอสักสี่ห้าปีอย่างสงบได้หรือไม่ หากพวกเขารอไม่ไหว ตระกูลเจียงของพวกเราก็อดทนจนผ่านพ้นไปได้แล้วไม่ใช่หรือ!”
ชาติก่อน เพราะมีหลี่เชียน ทั้งสองตระกูลถึงไม่เคลื่อนไหว
ชาตินี้ ไม่มีหลี่เชียนแล้ว จ้าวอี้กับจ้าวเซี่ยวยังจะว่านอนสอนง่ายขนาดนั้นหรือ?
