ล้าตอบ
เจียงเซี่ยนตีหน้าตาย และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “อากาศหนาวขึ้นเรื่อยๆ จึงไม่อยากไปไหนทั้งนั้นเพคะ” พอเอ่ยถึงตรงนี้ นางก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยว่า “เสด็จยาย หม่อมฉันอยากไปจวนเจิ้นกั๋วกงในสองวันนี้ เสด็จยายทอดพระเนตรอากาศสิเพคะ หม่อมฉันกลัวว่าถึงเวลานั้นหิมะจะตก”
ในเมื่อเรื่องในชาติก่อนตนเองไม่ได้เพ้อฝันแล้วก็ไม่ใช่ความฝันเช่นกัน เช่นนั้นเรื่องบางเรื่องก็ต้องคิดบัญชีสักหน่อยแล้ว
ไทฮองไทเฮารู้ว่าตระกูลเจียงไม่มีทางคิดที่จะรับเจียงเซี่ยนกลับจวนอย่างไร้สาเหตุ จะเห็นได้ว่าครั้งนี้ชอบสะใภ้ของบ้านไหนแล้วจริงๆ จึงอยากให้เจียงเซี่ยนไปดู แล้วก็เป็นการแสดงให้เห็นว่าฝ่ายชายให้ความสำคัญกับฝ่ายหญิงด้วย
“ตอนเจ้ากลับมาก็บอกข้าหน่อยว่าคนที่หลานลวี่ถูกใจเป็นสะใภ้บ้านไหน” ไทฮองไทเฮาก็อยากรู้เช่นกัน “หน้าตาสวยมากหรือเปล่า? และเป็นคนอย่างไร?”
ชาติก่อนเจียงเซี่ยนยังมีประสบการณ์ในการเป็นแม่สื่อด้วย
นางพยักหน้าติดกันหลายครั้ง แล้วยิ้มพลางเอ่ยว่า “เสด็จยายวางพระทัยเถอะเพคะ หม่อมฉันดูคนเก่งมาก” แล้วก็เปลี่ยนไปเอ่ยเรื่องอื่นว่า “เสด็จยาย หม่อมฉันก็ร่วมงานแบบนี้เป็นครั้งแรกเสียด้วย เสด็จยายว่าหม่อมฉันเจอแม่นางคนนั้นแล้ว ต้องให้ของขวัญอะไรสักชิ้นสำหรับการพบกันครั้งแรกหรือไม่? และหากต้องให้ของขวัญสำหรับการพบกันเป็นครั้งแรก จะมอบอะไรให้ดีเพคะ?”
ไทฮองไทเฮาเริ่มปรึกษากับเจียงเซี่ยนอย่างคึกคัก และล
