่าบาท จะทำอย่างไร?”
เซี่ยหยวนซีพึมพำว่า “แน่นอนว่าต้องเกี่ยวดองกับท่านหญิงเจียหนานอยู่แล้ว!”
ทว่าตามข่าวที่พวกเราได้รับ เฉาไทเฮาไม่อยากให้ฮ่องเต้แต่งงานด้วยซ้ำ แถมยังอยากให้เฉาเซวียนเฉิงเอินกงชักนำท่านหญิงเจียหนานให้มาอยู่ในกำมือ
หลี่เชียนพยักหน้า สีหน้ายิ่งดูแย่มากขึ้น และเอ่ยว่า “สุดท้ายกลายเป็นว่าท่านหญิงเจียหนานกลับแอบจับชู้ของฝ่าบาท นี่หมายความว่าอะไร?”
“เป็นเพราะฝ่าบาทแสดงท่าทีพิรุธหรือ?” สีหน้าของเซี่ยหยวนซีก็ไม่ได้ดีไปกว่าหลี่เชียนเช่นกัน พลางเอ่ยว่า “ท่านหญิงเจียหนานยังอายุไม่ครบสิบห้าปีเต็ม จึงยังไม่ถึงวัยออกเรือน ถึงนางจะชอบฝ่าบาทแค่ไหน ไม่มีการแนะนำจากแม่สื่อ เรื่องบางเรื่องก็ทำได้เพียงซ่อนไว้ในใจเช่นกัน และฝ่าบาทจะมากรักเท่าไร ก็ไม่เกี่ยวกับนางเช่นกัน แต่จู่ๆ นางกลับเริ่มก้าวก่ายความรักของฝ่าบาท นางต้องได้ยินข่าวว่าทั้งสองตระกูลจะเกี่ยวดองกันมาแน่ๆ ทุกคนต่างรู้ว่าเฉาไทเฮามีจิตใจทะเยอทะยาน ดังนั้นการเกี่ยวดองกับตระกูลเจียงจึงดำเนินการอย่างเป็นความลับ…แล้วก็ต้องกำจัดเฉาไทเฮาอย่างไม่ต้องสงสัย…โอกาสที่ดีที่สุดก็คือตอนที่เฉาไทเฮาจัดงานวันเฉลิมพระชนมพรรษา งานเลี้ยงใหญ่โต ผู้คนมากมาย ทว่าเวลาที่สำคัญขนาดนี้ เจียงลวี่กลับไม่รู้อยู่ที่ไหน และหวังจ้านก็ไม่อยู่จวนเช่นกัน…”
เซี่ยหยวนซีพูดไปก็เหงื่อตกเต็มหลัง
เขาปรึกษาหลี่เชียน “หากลงมือวันงานเฉลิมพระชนมพรรษาของเฉาไทเฮาจริง พวกเราจ
