ะกูลเจียงมากเกินไป ถึงเวลานี้ตระกูลเจียงจะไม่ทรยศ แต่อยากเจอโอกาสดีๆ แบบนี้อีกก็ไม่ง่ายแล้วเช่นกัน เรื่องราวจะกลายเป็นอย่างไร คาดว่าตัวนางเองก็บอกได้ไม่ชัดเจนเช่นกัน”
“การแลกเปลี่ยน”
“ข้ายอมช่วยนาง นางก็มีของขวัญแทนคำขอบคุณให้”
“นางบอกเรื่องพวกนี้กับข้า ไม่ได้อยากให้ข้าไปพึ่งพาอาศัยใคร แต่อยากให้ข้ารู้ว่า เมืองหลวงนี้กำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองครั้งสำคัญแล้ว นางถึงได้ถามข้าว่า ‘ตระกูลหลี่อยากกลับซานซีใช่หรือไม่’ เป็นประโยคแรก และไม่ถามข้าว่าตระกูลหลี่เข้าเมืองหลวงมาทำอะไร…นางหวังว่าตระกูลหลี่จะคิดหาทางรอดได้ในช่วงเวลาที่วุ่นวายนี้ และไม่ต้องเป็นหมากที่ถูกทิ้งของเฉาไทเฮาแล้ว…”
หลี่เชียนพูดอยู่ก็เริ่มเดินไปเดินมาในห้องอย่างใจร้อน และเอ่ยว่า “หยวนซี เรื่องนี้พวกเราต้องปรึกษาหารือกันดีๆ ตระกูลหลี่จะเป็นหรือตาย อาจจะขึ้นอยู่กับสิ่งที่ทำในครั้งนี้แล้ว”
เซี่ยหยวนซีอึ้งกับข้อสรุปของหลี่เชียน และเอ่ยอย่างลังเลว่า “ข้าว่าท่านหญิงคงหวังว่าพวกเราจะยืนอยู่ฝ่ายเดียวกับตระกูลเจียงกระมัง…”
“ไม่ ไม่ ไม่” หลี่เชียนเอ่ยพลางส่ายหน้า “เจ้าไม่เคยเจอนาง นางใจเย็น ควบคุมตนเอง มองเรื่องราวได้ทะลุปรุโปร่ง พูดจาตรงไปตรงมา และแบ่งแยกผิดชอบชั่วดีอย่างชัดเจน…แต่ยังมีความบริสุทธิ์ ไร้เดียงสาเหมือนเด็กเล็กน้อย” เขาพูดอยู่ เสียงก็ค่อยๆ เบาลง สีหน้าก็ค่อยๆ อ่อนโยนขึ้น “เจ้าให้ลูกอมข้าเม็ดหนึ่ง ข้าต้องตอบแท
