่ จะเป็นไทเฮาได้หรือไม่ก็ยังต้องโน้มน้าวให้คนอื่นทำตามความคิดของตนเองอีก!”
“ท่านทนได้ ข้าทนไม่ได้!”
“ตอนนั้นเขาปิดล้อมเฉาไทเฮาได้ ก็เพราะโจมตีเฉาไทเฮาอย่างไม่ทันตั้งตัวไม่ใช่หรือ? จะบอกว่าเขามีจุดจบเช่นนี้ ข้าก็เรียนรู้มาจากเขาเช่นกัน เขาเป็นคนบอกข้าเองว่าทำอย่างไร!”
ท่านลุงก้มหน้าลง เขาเดินกลับไปกลับมาในห้องอุ่นสองรอบ แล้วเอ่ยกับนางเสียงเบามากว่า “เช่นนั้นก็คิดหาทางป้อนยาให้เขากินอีก…ไม่ต้องให้กินมากนัก…ระวังหมอหลวงตรวจเจอ…”
นางเข้าใจโดยไม่ต้องอธิบาย ถึงเวลานี้ก็ตัดสินใจได้แล้ว
ท่านลุงเห็นแล้วก็ถอนหายใจ พลางเอ่ยว่า “ตอนนั้นข้าก็ไม่เห็นด้วยที่เจ้าแต่งงานกับฝ่าบาท คิดว่าฝ่าบาทยืนกรานจะแต่งตั้งเจ้าเป็นฮองเฮา เพราะอยากทำให้ตระกูลเจียงของพวกเราตกที่นั่งลำบาก แต่ไทฮองไทเฮาตัดสินใจให้เจ้า แล้วตัวเจ้าเองก็สมัครใจ ข้าว่าสามีภรรยาพออายุมากแล้วก็ยิ่งต้องเอาใจใส่และดูแลกันและกัน หากเจ้าแต่งงานกับคนที่เจ้าชอบ บางทีสองคนอาจจะเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กันและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันได้จนแก่เฒ่า จนเจ้าก็มีจุดจบที่ดีได้ คิดไม่ถึงว่าฝ่าบาทยังไม่ยอมปล่อยตระกูลเจียงกับเจ้าไป!”
“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”
“ตอนนั้นฝ่าบาทอยากจะว่าราชการด้วยพระองค์เอง โดยจับมือข้าและขอร้องทั้งน้ำตา ตอนนั้นข้าก็คิดว่าอาศัยแค่ตระกูลเจียงของพวกเรา ไม่ได้วางแผนอะไรเลย ก็ไม่แน่ว่าจะล้มเฉาไทเฮาได้ หากล้มเฉาไทเฮาไม่ได้ ฝ่าบาทก็ยังคงเป็นฮ่องเต้ แต่
