ยอมรับเท่านั้นเอง
เจียงเซี่ยนยังอยู่ห่างจากรถม้าอีกหนึ่งธนู[4] ก็มีเด็กสาวอายุสิบสองสิบสามปีกระโดดลงมาจากรถม้าของหลี่เชียน
หลังจากนางยกบันไดลงมาจากรถม้าก็เข้ามาหาตรงหน้าด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และย่อตัวคารวะพลางเรียก “แม่นาง” แล้วยื่นมือมาจะประคองเจียงเซี่ยนขึ้นรถม้า
ชาติก่อนเจียงเซี่ยนก็รู้ว่าหากหลี่เชียนยอมก็สามารถกลายเป็นคนที่เอาใส่ใจ รอบคอบ ละเอียด และอดทนได้
นางเกาะเด็กสาวขึ้นรถม้า
เด็กสาวประคองให้นางนั่งลง และแนะนำตนเองด้วยรอยยิ้ม “ข้าชื่อเซียงเอ๋อร์ รับใช้อยู่ในบ้านของคุณชายตั้งแต่เด็ก บนรถมีชาต้าหงเผา ชาปี้หลัวชุน ชาเหล่าจวินเหมย และถ้วยชงชา แม่นางจะดื่มชาอะไร? หากไม่ชอบดื่มชา ยังมีน้ำกุหลาบ น้ำซิ่งเหริน ขนมถั่วแดง และขนมฝูหลิง”
นางหน้าตาสะสวย เปิดเผยผิวเล็กน้อย รอยยิ้มสดใส เสียงดังกังวาน มือไม้ก็คล่องแคล่วมากเช่นกัน นางสวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินพิมพ์ลายดอกสายน้ำผึ้งสีขาวทรงกลม ดูท่าทางคล่องแคล่ว
สาวใช้คนนี้เลือกมาได้ไม่เลวเลยทีเดียว
น่าจะเพราะชายหญิงต้องรักษาระยะห่างระหว่างกัน จึงตั้งใจพามารับใช้นางโดยเฉพาะ
เจียงเซี่ยนเอ่ย “ถ้าอย่างนั้นก็เหล่าจวินเหมยแล้วกัน!”
เซียงเอ๋อร์ขานรับอย่างดีใจ “เจ้าค่ะ”
หลี่เชียนขึ้นรถม้าแล้ว
รถม้าเริ่มเคลื่อนที่
หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “หากแม่นางมีอะไรไม่สะดวก ก็สั่งเซียงเอ๋อร์ได้”
เจียงเซี่ยนยิ้มเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ข้าอยากหาสถานที่คุยกับ
