ิ้นซื่อ[2] ก็อย่าได้คิดจะเอาเงินค่าขนมจากในมือเขาไปใช้อีก…”
เขาพูดอย่างน้อยใจ
หลี่เชียนเปิดเผยกับจ้าวอี้อย่างตรงไปตรงมาว่าพวกเขาถูกฮองไทเฮาเรียกเข้าวังมา แล้วก็บอกจ้าวอี้อีกว่า อันที่จริงพวกราชเลขาธิการเหยียนดูถูกตระกูลหลี่มาก บิดาของเขาถูกรังแกที่จวนของราชเลขาธิการเหยียน แถมยังพาลโกรธมาถึงเขาด้วย จริงๆ แล้วคนของตระกูลหลี่โกรธแค้นมาก แต่ก็เพราะราชเลขาธิการเหยียนเป็นคนของเฉาไทเฮาจึงไม่อาจทำอะไรได้
จ้าวอี้พลันคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ทว่าปากกลับเอ่ยว่า “ที่แท้พ่อเจ้าอยากให้เจ้าสอบเข้ามาเป็นขุนนางหรือ! เช่นนั้นเจ้าชอบหรือไม่?”
ทั้งสองคนพูดคุยกันถูกคอมาก
แต่เจียงเซี่ยนกลับหน้าตาหมองลง
ใต้หล้ามีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ที่ไหนกัน ทำไมพอจ้าวอี้มาวังฉือหนิง หลี่เชียนก็มาเจอแล้ว
เขาเห็นคนอื่นเป็นคนโง่หมดหรือ?
ชาติก่อนเขาก็รอดพ้นจากอันตรายแบบนี้งั้นหรือ?
เจียงเซี่ยนหัวเราะเยาะในใจ และส่งจ้าวอี้จากไป
หลี่เชียนวิ่งมาอยู่ตรงหน้านางเหมือนวันนั้น และทักทายนางด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ท่านหญิงเจียหนาน บังเอิญมากเลย! คิดไม่ถึงว่าพวกเราจะเจอกัน สองวันนี้ทำไมไม่เห็นซื่อจื่อชินเอินกงเข้าวังเลย? หลังจากที่เคยเจอกันครั้งที่แล้ว พวกเรายังไปดื่มเหล้าด้วยกันด้วย เขาคอแข็งใช้ได้เลยจริงๆ ข้ายังมีเรื่องอยากขอร้องเขา! เสียดายที่หลายวันนี้ต้องมาเข้าเวรในวังทุกวัน จึงไม่มีเวลาไปหาเขา…”
เจียงเซี่ยนไม่สนใจเขาด้วยซ้ำ
