เจียงเซี่ยนนั้นหลังจากคนของจวนเจิ้นกั๋วกงจากไปแล้ว นางก็หลับไปอย่างงุนงง
นางเริ่มฝันอีกครั้ง
ในความฝัน นางยังคงเป็นไทเฮา และนั่งอนุมัติฎีกาอยู่บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างในห้องอุ่นตะวันออกของวังฉือหนิง จ้าวเซี่ยวจิ้งไห่โหวขอให้ราชสำนักดึงเงินออกมาสี่ล้านตำลึง เพื่อสร้างกองทัพเรือที่เมืองเฉวียน แถมยังบอกอีกว่าหากเวลานี้ท้องพระคลังของราชสำนักว่างเปล่า เขาสามารถคิดหาทางรวบรวมเงินเองสองล้านตำลึงได้ และขอให้นางดึงเงินออกมาสองล้านตำลึง แถมสามารถแบ่งรอบดึงเงินออกมาได้ด้วย
พูดตามตรงก็คือจะให้นางเห็นด้วยกับเขาเรื่องการสร้างกองทัพเรือที่เมืองเฉวียน
ตอนนั้นนางเป็นไทเฮามาหลายปีแล้ว จึงไม่ได้โกรธมากเหมือนตอนที่เพิ่งเริ่ม ทว่าถึงแม้จะไม่โกรธ แต่ก็ยังรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก
ฉิงเค่อถือตะกร้าไผ่ที่สานอย่างประณีตเข้ามา อาจจะเพราะเห็นว่านางอารมณ์เสีย จึงแกล้งทำท่าทางดีใจเล็กน้อย และเอ่ยด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มว่า “ไทเฮา เมืองเหลียงส่งแตงหวาน[1]มาเพคะ”
นางไล่หลี่เชียนไปที่เมืองเหลียงแล้ว คนในวังต่างรู้ว่านางไม่ชอบหลี่เชียน จึงใช้ชื่อเมืองเหลียงแทนชื่อหลี่เชียน แต่นางก็ชอบกินแตงหวานของเมืองเหลียงมาก เมืองเหลียงก็ส่งบรรณาการแตงหวานเข้ามาในวังตลอดทั้งปี ตอนนั้นนางไม่รู้ว่าแตงหวานเก็บเกี่ยวในฤดูร้อน เห็นว่าหลี่เชียนให้คนส่งบรรณาการมาตลอดทั้งปี แล้วก็ได้ยินว่าพื้นที่ทางแถบตะวันตกร้อนดั่งไฟตลอด
