ทั้งปี แถมยังมีภูเขาที่ถูกเรียกว่า ‘ภูเขาเปลวเพลิง’ จึงคิดว่าเมืองเหลียงอยู่ใกล้พื้นที่ทางแถบตะวันตกถึงมีแตงหวานตลอดทั้งปี…
นางก็ไม่เกรงใจเช่นกัน กินติดต่อกันสองสามถ้วย จนกระทั่งในปากรู้สึกหวานจัด ถึงได้หยุดมือ และถามฉิงเค่อ “คนที่เข้าวังมาส่งของครั้งนี้เป็นใครหรือ?”
ทุกครั้งที่หลีเชียนส่งของให้นาง มักจะต้องให้คนที่ส่งของเข้ามาคำนับคารวะนาง ไม่งั้นก็คุกเข่าอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน
นางมักจะรู้สึกว่าหลี่เชียนต้องการใช้สถานการณ์แบบนี้บอกคนอื่นว่านางให้ความสำคัญกับเขา จะได้บรรลุเป้าหมายที่เขาอยากทำให้เหล่าขุนนางใหญ่หวาดกลัว มีช่วงหนึ่งที่นางเกลียดมาก ทว่าตอนหลังก็พบว่าอ๋องเหลียวกับจิ้งไห่โหวต่างว่านอนสอนง่ายขึ้นไม่น้อยด้วยเหตุนี้ นางจึงทำได้เพียงหลับตาข้างหนึ่งทำเป็นไม่รู้เรื่อง และปล่อยให้เขาทำไป
ฉิงเค่อยิ้มพลางบอกนางว่าเป็นเกาเมี่ยวหรง
เกาเมี่ยวหรงเป็นลูกสาวบุญธรรมของหลี่ฉางชิง นับเป็นพี่ชายกับน้องสาวกับหลี่เชียน และเพราะเรื่องนี้ นางยังแต่งตั้งให้เกาเมี่ยวหรงเป็นท่านหญิงด้วย
นางให้เกาเมี่ยวหรงเข้ามา
หลังจากเกาหมี่ยวหรงคำนับนางแล้วก็หยิบจดหมายฉบับหนึ่งจากในกระเป๋าเสื้อให้นาง บอกว่าหลี่เชียนให้นาง
นางโกรธจนหน้าแดง แล้วไล่เกาเมี่ยวหรงออกไปและอ่านจดหมาย
ทว่าหลี่เชียนกลับบอกในจดหมายว่า หากจ้าวเซี่ยวอยากสร้างกองทัพเรือก็ให้เขาสร้าง สร้างเสร็จแล้วก็ส่งซือเจียเหลียงผู้ว่าราชการมณฑลเจ้อเจียงไปเป็
