ยน
ในดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและความลนลาน
“ข้า ข้าไม่ได้…”
ใช่หรือไม่ ทุกคนรู้ดีอยู่แก่ใจ!
เจียงเซี่ยนจับมือของไป๋ซู่ไว้ สายตาจริงใจ
ไป๋ซู่ค่อยๆ ผ่อนคลายลง น้ำตารื้นขอบตา พลางสะอึกสะอื้นและเรียก “เป่าหนิง”
เจียงเซี่ยนรู้สึกไม่สบายใจอย่างถึงที่สุด
นางจะไม่ให้ไป๋ซู่แต่งงานกับจิ้นอันโหว
แต่นางก็ไม่มีวิธีทำให้ไป๋ซู่แต่งงานกับเฉาเซวียนได้เช่นกัน
แล้วก็เฉาเซวียน
เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากเกินไปแล้ว
เดิมทีนางคิดจะรอให้เรื่องของเฉาไทเฮาเรียบร้อยแล้วขอร้องให้ท่านลุงเนรเทศเฉาเซวียนไปหลิ่งหนาน
ด้วยความสามารถของเฉาเซวียน ขอเพียงไม่ตาย อย่างไรก็ดิ้นรนหาทางรอดได้
ทว่าแต่งงานกับไป๋ซู่ไม่ได้
ฮ่องเต้ไม่มีทางให้เฉาเซวียนแต่งงานกับคนที่ตระกูลสูงศักดิ์และมีชื่อเสียงกับอำนาจมากอย่างไป๋ซู่แน่นอน
จวนเป่ยติ้งโหวก็ไม่กล้าให้ลูกสาวแต่งงานกับเฉาเซวียนเช่นกัน
ถึงจะคิดหาทางให้ไป๋ซู่ได้แต่งงานกับเฉาเซวียน แล้ววันข้างหน้าพวกเขาจะทำอย่างไร?
ชาติก่อนจ้าวอี้มีชีวิตอยู่แค่สามปี เฉาเซวียนที่ไม่มีใครออกหน้าช่วยพูดก็ถูกกดหัวจนหายใจไม่ทันแล้ว
ชาตินี้ไม่มีฮองเฮาอย่างนางแล้ว จ้าวอี้อาจจะมีชีวิตอยู่ได้อีกหลายปีก็ได้
ถึงเวลานั้นเฉาเซวียนยังมีชีวิตอยู่หรือ?
ตอนกลางคืนเจียงเซี่ยนรั้งไป๋ซู่ไว้ให้นอนที่ตำหนักตงซาน
พวกนางนอนเบียดกันบนเตียงเหมือนตอนเด็ก
จนกระทั่งลมหายใจของเจียงเซี่ยนเปลี่ยนเป็นสม่ำเสมอและยาวเหยียดแล้ว ไป๋ซ
