ู่ถึงเรียกเสียงเบา “เป่าหนิง”
เจียงเซี่ยนหลับตาและแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน
แล้วไป๋ซู่ก็เริ่มพลิกตัว
น้ำตาของเจียงเซี่ยนก็ไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้
สิ่งที่ชอบและสิ่งที่เกลียดต่างมาอยู่ข้างกาย แล้วจากกันด้วยความเศร้าและความแค้น
นางฟื้นคืนชีพครั้งหนึ่งเพื่อดูว่าเพื่อนสนิทที่อยู่ข้างกายเจ็บปวดและทรมานอย่างไรอีกรอบงั้นหรือ?
เช่นนั้นการที่นางฟื้นคืนชีพจะมีประโยชน์อะไร?
แล้วยังจ้าวอี้กับจ้าวสี่อีก
นางไม่คิดเล็กคิดน้อยกับบุญคุณและความแค้นเหล่านั้นในชาติก่อนและออกจากวังไปได้ แล้วก็มองฮูหยินเฟิ่งเซิ่งวางอำนาจบาตรใหญ่ในเมืองหลวง ให้เซียวซูเฟยนั่งที่นั่งของไทเฮาอย่างมั่นคง และให้จ้าวอี้ขึ้นครองราชย์ได้เช่นกัน แต่ในฐานะท่านหญิงที่ได้รับเงินเดือนชินอ๋อง นางต้องเข้าวังมาคารวะไทฮองไทเฮา ไทเฮา และฮองเฮา ทุกวันที่หนึ่งและวันที่สิบห้าที่ฮ่องเต้มีประชุมข้อราชการกับขุนนางตอนเช้า นางยอมศิโรราบอยู่ใต้เท้าคนพวกนั้นที่เคยทำร้ายนางและเคยทรยศนางในชาติก่อนได้อย่างเต็มใจหรือ?
เจียงเซี่ยนลุกขึ้นมานั่ง
แล้วทำไมนางจะต้องทำให้ตนเองลำบากใจด้วย!
ชาติก่อนนางไม่รู้อะไรทั้งนั้น แล้วก็ไม่เคยทำให้ตนเองลำบากใจ
ทำไมชาตินี้มองช่วงเวลาที่สำคัญออกอย่างทะลุปรุโปร่งแล้วกลับต้องเป็นคนขี้ขลาด
ถ้าอย่างนั้นการมีชีวิตอยู่ยังจะมีความหมายอะไร?
ในเมื่อต้องก่อความวุ่นวาย อย่างนั้นทุกคนก็ก่อความวุ่นวายกันสักรอบ
ถือโอกาสทำให้วุ่นวายขึ้นอีกหน่อย
