ๆ
ความคิดแล่นผ่านไป นางถึงนึกจุดประสงค์ที่ตนเองมาที่นี่ขึ้นมาได้
เจียงเซี่ยนอดที่จะหลับตาไม่ได้ และสูดหายใจลึก
ทำไมพอนางคิดถึงหลี่เชียนก็พลันโกรธจัด
หลี่เชียนควบคุมอารมณ์ของนางได้ง่ายเกินไปแล้ว
นี่ไม่ใช่เรื่องดีนัก
นางต้องคิดหาทางควบคุมอารมณ์ของตนเอง และกำจัดอิทธิพลที่หลี่เชียนส่งผลต่อนาง
ตอนที่เจียงเซี่ยนลืมตาอีกครั้ง ในดวงตาก็แจ่มชัดแล้ว
นางกอดแขนไป๋ซู่แล้วเอ่ยว่า “ฮูหยินโหวดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
เจียงเซี่ยนถามเหมือนไม่ใส่ใจ
ในเมื่อได้เจอไป๋ซู่เหมือนกับในความทรงจำแล้ว เจียงเซี่ยนจึงยืนยันได้แล้วว่านี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เฉาไทเฮามาเข้าเฝ้าไทฮองไทเฮาก่อนตาย ส่วนไป๋ซู่ก็กลับไปที่เป่ยติ้งโหว เพื่อดูแลมารดาที่กำลังไม่สบาย และอยู่ที่จวนเป่ยติ้งโหวเกือบครึ่งเดือนถึงจะกลับมา
ชาติก่อนตอนที่นางตายมารดาของไป๋ซู่ยังมีชีวิตอยู่อย่างสุขภาพแข็งแรง จะเห็นได้ว่าอาการป่วยของฮูหยินเป่ยติ้งโหวนั้นไม่มีอะไรร้ายแรง
แล้วก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ไป๋ซู่ตอบเสียงอ่อนโยนว่า “แม่ของข้าไม่เป็นไร นางแค่เป็นหวัดเล็กน้อย ไทฮองไทเฮาส่งหมอหลวงเถียนจากสำนักหมอหลวงไปตรวจให้ท่านแม่โดยเฉพาะ กินยาเพียงไม่กี่ครั้งก็หายแล้ว” แล้วอธิบายว่า “ท่านแม่ไม่ได้เห็นข้ามาหลายวันแล้ว จึงตั้งใจให้ข้าอยู่บ้านอีกหลายวัน”
มารดาของไป๋ซู่กังวลตลอดว่าไป๋ซู่จะถูกรังแกในวัง จึงมักจะรับนางกลับไปพักเป็นระยะครั้งละหลายๆ วัน
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางพยักหน
