ให้หมดเสียเลย และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ก็ดีเหมือนกัน พวกเรากลับไปพักที่ห้องสักครู่ รอเฉาไทเฮากลับไปแล้วค่อยไปคารวะไทฮองไทเฮากัน”
ก็เหมือนกับชาติก่อน
ไป๋ซู่ตอบด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “อื้ม”
ทั้งสองคนไปตำหนักตงซานด้วยกัน
เมื่อก่อนไป๋ซู่ก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน เพียงแต่เจียงเซี่ยนอยู่ฝั่งตะวันออก ไป๋ซู่อยู่ฝั่งตะวันตก สามปีก่อนไทฮองไทเฮารู้สึกว่าไป๋ซู่ก็โตแล้วเช่นกัน เด็กสาวทั้งสองคนต่างต้องมีเรือนของตนเองแล้ว จึงสั่งให้เก็บกวาดตำหนักซีซานและให้ไป๋ซู่อยู่ แต่ไป๋ซู่เข้าวังมาอยู่เป็นเพื่อนเจียงเซี่ยน ปกติก็ยังคงอยู่ที่ตำหนักตงซานมากกว่า
ไป๋ซู่สั่งให้คนไปแจ้งข่าวที่ห้องอุ่นตะวันออก แล้วถอดเสื้อคลุมและนั่งคุยกันบนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างกับเจียงเซี่ยนถึงสิ่งที่ได้เห็นและได้ยินจากที่กลับไปครั้งนี้
เจียงเซี่ยนตั้งใจฟัง พลางหวนคิดถึงเรื่องเก่าเมื่อสิบกว่าปีก่อนอย่างจริงจัง
เวลาสองสามถ้วยชา[1] เมิ่งฟางหลิงก็มาแล้ว นางยิ้มพลางย่อตัวคารวะพวกนางแล้วเอ่ยว่า “ไทเฮาเสด็จกลับวังคุนหนิงแล้ว ไทฮองไทเฮาได้ยินว่าท่านหญิงกลับมาแล้ว จึงให้ท่านหญิงทั้งสองไปคุยกันที่ห้องอุ่นตะวันออกเจ้าค่ะ!”
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่ล้างหน้า หวีผม และเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ และไปห้องอุ่นตะวันออกโดยมีนางในกับขันทีล้อมรอบอย่างแน่นหนา
ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยนอนตะแคงอยู่บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างของห้องด้านในห้องอุ่นตะวันออกแล
