งชิงไม่รู้ว่าผ่านคนสนิทข้างกายจ้าวอี้ไปได้อย่างไร ขันทีซุนเต๋อกงที่มารับตำแหน่งซือหลี่เจียน[2]ต่อถึงให้หลี่เชียนเป็นแม่ทัพโหยวจีแห่งกองบัญชาการต้าถง
ตระกูลหลี่เหมือนเสือเข้าป่า ตั้งแต่นี้ไปก็ไม่มีใครบังคับให้ทำตามได้อีกแล้ว
จนตอนที่นางเป็นไทเฮาก็แบ่งดินแดนบางส่วนและชดใช้ค่าใช้จ่ายในการทำสงคราม จนไม่รู้ว่าตอบรับเงื่อนไขที่สูญเสียอำนาจอธิปไตยและทำให้แคว้นเสื่อมเสียชื่อเสียงกับเขาไปเท่าไร…นั่นแทบจะเป็นความอัปยศตลอดชีวิตของนาง! และเป็นฝันร้ายที่ไม่อยากจะเอ่ยถึงด้วยซ้ำ
ความคิดแล่นผ่านไป เจียงเซี่ยนอึ้งไปเล็กน้อย
ไม่ถูกสิ!
เวลานี้หลี่เชียนยังเป็นแค่คนหนุ่มที่ไม่เป็นที่รู้จัก คนอื่นเอ่ยถึงเขาก็เรียกกันด้วยฐานะของลูกชายคนโตของหลี่ฉางชิง ไม่ใช่อ๋องหลินถงที่ทำให้คนหวาดกลัวมากและเด็กหยุดร้องไห้ และโดนเหล่าขุนนางเรียกลับหลังว่า ‘อู่อันจวิน[3]’ ด้วยซ้ำ แล้วนางจะกลัวเขาไปทำไมล่ะ?
ทำให้เขาตกใจจนงงแล้วจริงๆ
เจียงเซี่ยนเหมือนยกภูเขาออกจากอกทันที หน้าตาสดใส และอารมณ์ดีขึ้น
ตระกูลหลี่อยากกลับบ้านเกิดที่ซานซีใช่หรือไม่?
อยากกลับไปเรียกตนเองว่าฮ่องเต้ที่บ้านเกิดใช่หรือไม่?
อา! ฝันไปเถอะ!
ก็ไม่ดูว่าเจ้าเจอใครเข้า?
ดูถูกข้า! คิดจะข่มขู่ข้า!
ช่างน่าเสียดาย!
โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน หลี่เชียนเจ้าก็มีวันที่ตกอยู่ในกำมือของข้าเช่นกัน
คอยดูเถอะว่าข้าจะเล่นงานเจ้าอย่างไร!
พวกเจ้าตระกูลหลี่ก็อยู่สู้กับโจรสลัดญี่ปุ
